Στον δημόσιο διάλογο γύρω από την εταιρική υπευθυνότητα, η προσοχή στρέφεται συχνά σε οργανωμένα προγράμματα, δράσεις με μετρήσιμους στόχους και πρωτοβουλίες που παρουσιάζονται μέσα από εκθέσεις και καμπάνιες. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου η υπευθυνότητα εκφράζεται με πιο διακριτικό τρόπο, μέσα από την καθημερινή λειτουργία και τη σταθερή στάση στον χρόνο. Στην περίπτωση του Σκλαβενίτη, η σχέση με τους εργαζομένους και η έμφαση στη συνέχεια της λειτουργίας αποτελούν βασικούς άξονες αυτής της αντίληψης.
Η πορεία επέκτασης της αλυσίδας συνέπεσε με μια περίοδο έντονων κοινωνικών και οικονομικών μεταβολών, με την ακρίβεια, την πίεση στα εισοδήματα και τις αλλαγές στην αγορά εργασίας να επηρεάζουν την καθημερινότητα. Σε αυτό το περιβάλλον, η διατήρηση ενός σταθερού πλαισίου για τους ανθρώπους που στηρίζουν τη λειτουργία της φαίνεται να αποτελεί κεντρική επιλογή. Με περίπου 35.000 εργαζομένους σε όλη τη χώρα, η σχέση με το προσωπικό έχει χτιστεί σταδιακά μέσα από μια διαχρονική πολιτική που δίνει βάρος στη συνέχεια και στη συνέπεια.
Τα τελευταία χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί επαναλαμβανόμενες μισθολογικές παρεμβάσεις που επηρέασαν τη μεγάλη πλειονότητα του προσωπικού, διατηρώντας τις αποδοχές σε επίπεδα που κινούνται πάνω από τον κατώτατο μισθό και ενισχύονται σταδιακά με την προϋπηρεσία. Η ενίσχυση του εισαγωγικού μισθού και η σταδιακή αύξηση των αποδοχών με τη συμπλήρωση χρόνων εργασίας αποτελούν μέρος μιας λογικής που εξελίσσεται στον χρόνο. Οι παρεμβάσεις αυτές συνδυάστηκαν με επιχειρησιακές συμβάσεις που ανανεώνονται ανά τακτά διαστήματα και καθορίζουν το πλαίσιο εργασίας για χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργώντας μια αίσθηση συνέχειας σε έναν κλάδο όπου οι συνθήκες μεταβάλλονται διαρκώς.
Η ενίσχυση του μισθολογικού πλαισίου συνοδεύτηκε και από την ανάπτυξη ενός ευρύτερου πλέγματος παροχών. Με την πάροδο των ετών εντάχθηκαν προγράμματα ομαδικής ασφάλισης υγείας, επιδόματα που σχετίζονται με την οικογενειακή κατάσταση και διευκολύνσεις που αφορούν την καθημερινότητα των εργαζομένων. Οι κινήσεις αυτές εντάσσονται σε μια σταθερή πορεία που ενισχύεται σταδιακά. Σε ορισμένες περιόδους οικονομικής πίεσης, η οικονομική ενίσχυση επαναλαμβάνεται, λειτουργώντας ως μια πρακτική αναγνώριση της προσπάθειας των ανθρώπων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της λειτουργίας των καταστημάτων.
Ένα ακόμη στοιχείο που διαφοροποιεί την εικόνα της αλυσίδας είναι η επιλογή διατήρησης υψηλού ποσοστού πλήρους απασχόλησης. Σε μια αγορά που στρέφεται όλο και περισσότερο προς πιο ευέλικτες μορφές εργασίας, η παρουσία σταθερών θέσεων αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την καθημερινότητα των εργαζομένων. Για την ίδια την επιχείρηση, η επιλογή αυτή συνδέεται με τη συνοχή του ανθρώπινου δυναμικού και με τη διατήρηση της εμπειρίας μέσα στον οργανισμό.
Η σχέση με τους ανθρώπους φαίνεται να αποτελεί τον βασικό πυρήνα αυτού του διαφορετικού μοντέλου υπευθυνότητας. Η λειτουργία των καταστημάτων βασίζεται σε ομάδες που παραμένουν για χρόνια στον ίδιο χώρο και γνωρίζουν σε βάθος το αντικείμενό τους. Η διάρκεια αυτή επηρεάζει την ποιότητα της εξυπηρέτησης και δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου η καθημερινότητα οργανώνεται γύρω από τη συνεργασία και τη σταθερότητα.
Παράλληλα, η παρουσία στις τοπικές κοινωνίες διαμορφώνει έναν δεύτερο άξονα σχέσης. Με εκατοντάδες καταστήματα σε όλη τη χώρα, η δραστηριότητά της συνδέεται άμεσα με τις γειτονιές όπου λειτουργεί. Οι θέσεις εργασίας, οι συνεργασίες με τοπικούς προμηθευτές και η σταθερή οικονομική δραστηριότητα δημιουργούν έναν δεσμό που χτίζεται σταδιακά μέσα στον χρόνο και ενσωματώνεται στην καθημερινότητα των τοπικών αγορών.
Σε σχέση με επιχειρήσεις που επιλέγουν να παρουσιάζουν αναλυτικά τη στρατηγική τους γύρω από το CSR, στην περίπτωση του Σκλαβενίτη η υπευθυνότητα εκφράζεται περισσότερο μέσα από τη λειτουργία και την κουλτούρα. Η έμφαση στη διατήρηση θέσεων εργασίας, στη σταθερότητα των αποδοχών και στη συνεχή ενίσχυση των παροχών δημιουργεί μια εικόνα που βασίζεται κυρίως στη συνέπεια και στη διάρκεια.
Η διαφοροποίηση αυτή γίνεται πιο εμφανής σε μια περίοδο όπου η έννοια της εταιρικής ευθύνης αποκτά μεγαλύτερη σημασία για την εικόνα και τη φήμη των μεγάλων οργανισμών. Πολλές επιχειρήσεις επενδύουν σε προγράμματα βιωσιμότητας και κοινωνικών δράσεων, ενώ άλλες δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στη σχέση με τους ανθρώπους που στηρίζουν τη λειτουργία τους. Στην περίπτωση του Σκλαβενίτη, η δεύτερη αυτή διάσταση φαίνεται να κυριαρχεί και να διαμορφώνει μια ξεχωριστή ταυτότητα.
Μέσα σε ένα περιβάλλον που αλλάζει διαρκώς, το μοντέλο αυτό δημιουργεί μια αίσθηση συνέχειας. Η σταθερότητα στη λειτουργία, η μακροχρόνια παρουσία στις τοπικές αγορές και η έμφαση στους εργαζομένους συνθέτουν ένα πλαίσιο που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο η επιχείρηση γίνεται αντιληπτή. Η υπευθυνότητα εκφράζεται ως στοιχείο που διατρέχει τη λειτουργία σε πολλά επίπεδα και συνδέεται με την καθημερινή εμπειρία εργαζομένων και πελατών.
Σε μια περίοδο όπου η εταιρική υπευθυνότητα συνδέεται όλο και περισσότερο με δείκτες, μετρήσεις και οργανωμένα προγράμματα, η συγκεκριμένη περίπτωση δείχνει ότι υπάρχει και μια πιο διακριτική εκδοχή. Μια εκδοχή που βασίζεται στη διάρκεια, στη σχέση με τους ανθρώπους και στη σταθερή παρουσία μέσα στην κοινωνία. Μέσα από αυτή τη λογική διαμορφώνεται ένα διαφορετικό μοντέλο, όπου η εμπιστοσύνη χτίζεται σταδιακά και συνδέεται με την καθημερινή λειτουργία.
