Σπάνια μια ποδοσφαιρική ομάδα βρίσκεται ταυτόχρονα στο πρωτοσέλιδο των Financial Times και του Entertainment Weekly. Η Ατλέτικο το κατάφερε. Η Apollo Sports Capital, ο αθλητικός βραχίονας του αμερικανικού επενδυτικού fund Apollo Global Management, εξαγόρασε το 55% της ομάδας, σε ένα deal που αποτιμά τον όμιλο σε περίπου €2,2 δισ. Πρόκειται για τη δεύτερη υψηλότερη τιμή που έχει καταβληθεί για την απόκτηση ελέγχου ποδοσφαιρικής ομάδας, μετά την εξαγορά της Τσέλσι έναντι περίπου $3,08 δισ. το 2022. Ο άλλος λόγος που βρέθηκε στο προσκήνιο; Η Netflix την επέλεξε ως partner για την προώθηση της νέας ταινίας Peaky Blinders: The Immortal Man.
Η ομάδα που γεννήθηκε από πείσμα
Η Ατλέτικο Μαδρίτης ιδρύθηκε τον Απρίλιο του 1903 από Βάσκους φοιτητές μηχανικούς ορυχείων ως «Athletic Club de Madrid», ουσιαστικά ένα παράρτημα της Athletic Bilbao στην πρωτεύουσα. Μόλις ένα χρόνο αργότερα, το 1904, προσχώρησαν μέλη που είχαν αποχωρήσει από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η ομάδα που γεννήθηκε από αντιπαλότητα και πείσμα δεν άλλαξε ποτέ χαρακτήρα.
Η άνοδός της δεν ήταν ούτε γρήγορη ούτε εύκολη. Για δεκαετίες έπαιζε στη σκιά της Ρεάλ. Ίδια πόλη, διαφορετικοί κόσμοι. Το γήπεδο της Ρεάλ στην πλούσια Πασέο δε λα Καστεγιάνα – το γήπεδο της Ατλέτικο δίπλα σε ένα εργοστάσιο μπύρας, στον ποταμό Μανθανάρες, κοντά σε έναν αυτοκινητόδρομο.
Η Ρεάλ ήταν η ομάδα της ελίτ και των εύπορων. H Ατλέτικο η ομάδα της εργατικής τάξης, κυρίως από τα νότια της πόλης. Ο Φερνάντο Τόρες έχει δηλώσει: «Για χρόνια η Μαδρίτη ήταν η μεγάλη ομάδα όχι μόνο της πόλης, αλλά της Ισπανίας και της Ευρώπης. Εμείς ήμασταν η φτωχή ομάδα, η εργατική, που προσπαθούσε να τους φτάσει». Από την άλλη ο μέσος, Θιάγο, έλεγε ότι η Ατλέτικο ήταν σαν τον Ρόμπιν Χουντ, έκλεβε από τους πλούσιους. Αυτή η ταξική αντιπαλότητα δεν ήταν ποτέ απλώς ποδοσφαιρική. Ήταν στάση ζωής.
Τα πρώτα πρωταθλήματα για την Ατλέτικο ήρθαν τις δεκαετίες του ’40 και ’50, στη διάρκεια των δύσκολων μεταπολεμικών χρόνων, όταν η ομάδα αναδιοργανώθηκε μετά τη συγχώνευσή της με τη στρατιωτική λέσχη Aviación Nacional.
Στη δεκαετία του ’60 και ’70 κυριάρχησε εγχώρια, έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1974 και έχασε στην παράταση. Ήταν η εποχή που ο χαρακτήρας της ομάδας σφυρηλατήθηκε: να πολεμάς μέχρι τέλους, ακόμα κι αν ηττηθείς.
Στο ευρωπαϊκό «ταμείο» μετρά 3 Europa League (2010, 2012, 2018), 3 Σούπερ Καπ Ευρώπης, 1 Κύπελλο Κυπελλούχων (1962) και 1 Διηπειρωτικό Κύπελλο (1974). Συνολικά 11 πρωταθλήματα και 10 Κύπελλα Ισπανίας. Είναι η «τρίτη δύναμη» της Ισπανίας αλλά δεν συμπεριφέρθηκε ποτέ ως τρίτη.
Από τα χρέη στα δισεκατομμύρια
Η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν είναι η πλουσιότερη ομάδα. Δεν έχει τους πιο λαμπερούς παίκτες. Κατάφερε όμως αυτό που λίγοι θα τολμούσαν να φανταστούν: να χτίσει ένα από τα πιο ανταγωνιστικά brands στον κόσμο χωρίς να έχει στη διάθεσή της τα μέσα που είχαν οι άλλοι.
Το μοντέλο της βασίστηκε στην ταυτότητα, στο «colchonero» πνεύμα και τους «στρωματάδες», όπως τους βάφτισε η ιστορία, από τη ριγέ κόκκινη-λευκή εμφάνιση που θύμιζε υφάσματα στρωμάτων. Στο να πολεμάς με λιγότερα. Αυτό, σε επιχειρηματικούς όρους, λέγεται brand loyalty υψηλής συναισθηματικής αξίας.
Το 2011 η Ατλέτικο είχε συσσωρεύσει ζημίες 229 εκατ. ευρώ, δεν μπορούσε να πληρώσει μισθούς παικτών, και ο CEO Μιγκέλ Ανχέλ Χιλ Μαρίν είχε βάλει την εξοχική του κατοικία ως εγγύηση για να πάρει δάνειο. Εκείνη τη χρονιά, η Ρεάλ Μαδρίτης είχε έσοδα πάνω από 500 εκατ., σχεδόν πενταπλάσια από αυτά της Ατλέτικο.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, το σκηνικό άλλαξε. Για τη σεζόν 2024-25, σύμφωνα με το Deloitte Football Money League, τα έσοδα της ομάδας έφτασαν τα 454,5 εκατ. ευρώ, ανεβάζοντάς την στην 13η θέση της παγκόσμιας κατάταξης. Μόλις δέκα χρόνια νωρίτερα, δεν μπορούσε να πληρώσει μισθούς. Σήμερα, η αποτίμησή της αγγίζει τα €2,2 δισ.
Το κινηματογραφικό DNA
Η Ατλέτικο ξέρει πολύ καλά πώς να γράφει ιστορίες και εκτός γηπέδου. Ο πρόεδρός της, Ενρίκε Θερέθο (Enrique Cerezo), είναι παραγωγός κινηματογράφου που κατέχει τα δικαιώματα σε περίπου 7.000 ταινίες – ανάμεσά τους το 70% ολόκληρης της ισπανικής κινηματογραφικής παραγωγής.
Από το 2003 μέχρι το 2005, η ομάδα φιλοξενούσε τίτλους ταινιών στις φανέλες της στο πλαίσιο συμφωνίας με την Columbia Pictures: 16 διαφορετικές ταινίες σε μια σεζόν, από το Spider-Man 2 και το Hellboy μέχρι τα Hitch και Bad Boys II. Αποτέλεσμα; Ο Χάρισον Φορντ (Harrison Ford) και ο Γουίλ Σμιθ (Will Smith) να φωτογραφίζονται με τη φανέλα της Ατλέτικο σε πρεμιέρες.
Οι Peaky Blinders στο Μετροπολιτάνο
Είκοσι χρόνια μετά, η Ατλέτικο και η Netflix έκλεισαν συμφωνία για την προώθηση της ταινίας Peaky Blinders: The Immortal Man. Οι Γκριεζμάν, Χιμένεθ, Λούκμαν, Σέρλοθ και ο αρχηγός Κόκε πρωταγωνίστησαν σε προωθητικό βίντεο εμπνευσμένο από την αισθητική της σειράς.
Μάλιστα στον αγώνα κόντρα στη Χετάφε στις 14 Μαρτίου, οι παίκτες μπήκαν στο γήπεδο συνοδευόμενοι από ηθοποιούς ντυμένους σε στυλ Peaky Blinders και η ατμόσφαιρα θύμιζε Μπέρμιγχαμ της δεκαετίας του 1930. Το γήπεδο Μετροπολιτάνο απέκτησε VIP lounge εμπνευσμένο από το Garrison Pub, κουρείο της εποχής και κομπάρσους που μοίραζαν εφημερίδες και καπέλα.
Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Το motto της Ατλέτικο, «θάρρος και καρδιά», ταιριάζει απόλυτα με τη φιλοσοφία της οικογένειας Σέλμπι. Δύο brands που δεν χτίστηκαν με χρήμα, αλλά με ταυτότητα. Κι εδώ βρίσκεται το μεγάλο παράδοξο. Η Ατλέτικο έχτισε την αξία της πάνω στην έλλειψη, στο να πολεμάς με λιγότερα, να είσαι ο δεύτερος στην ίδια πόλη, να κερδίζεις με χαρακτήρα όταν δεν μπορείς να κερδίσεις με χρήμα. Η έλλειψη έγινε ταυτότητα και η ταυτότητα έγινε brand. Αυτό πλήρωσε η Apollo. Το συναίσθημα και το «colchonero» πνεύμα που κανείς δεν μπορεί να μεταφράσει σε οικονομικούς όρους.
Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν η Ατλέτικο – μετά την εξαγορά – θα συνεχίσει να είναι η ομάδα που αγαπάς επειδή δεν μοιάζει με καμία άλλη ή αν θα γίνει ακριβώς αυτό που πολέμησε όλη της τη ζωή να μην είναι.
