Και ξαφνικά χθες 6 Μαΐου, οι σχετικά αξιόπιστες πληροφορίες λένε ότι ΗΠΑ και Ιράν είναι πολύ κοντά σε μια κατ’ αρχάς συμφωνία, με τη μορφή μνημονίου, για τον τερματισμό του πολέμου και την δημιουργία ενός πλαισίου για πιο λεπτομερείς διαπραγματεύσεις. Το Axios ανέφερε πως δεν έχουν βρεθεί ξανά τόσο κοντά σε συμφωνία από την έναρξη του πολέμου.
Το μνημόνιο κατανόησης (MOU), θα είναι μία σελίδα με 14 σημεία, με βασικό σημείο τον άμεσο τερματισμό των εχθροπραξιών και έναρξη 30ήμερης διαπραγμάτευσης για μια πλήρη συμφωνία. Έχουν διαρρεύσει και άλλα όπως: μακροχρόνιο μορατόριουμ στον εμπλουτισμό ουρανίου, με διάρκεια μεταξύ 12 και 15 ετών. Δέσμευση του Ιράν να μην επιδιώξει ποτέ πυρηνικό όπλο και να αποφεύγει δραστηριότητες σχετικές με weaponization. Ενισχυμένο καθεστώς επιθεωρήσεων, και με αιφνιδιαστικούς ελέγχους από τον ΟΗΕ. Σταδιακή άρση των αμερικανικών κυρώσεων και αποδέσμευση δισεκατομμυρίων σε παγωμένα ιρανικά κεφάλαια. Και βέβαια αμοιβαία χαλάρωση των περιορισμών στη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ.
Και η είδηση της πιθανής αυτής συμφωνίας φέρνει στο μυαλό ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου πλέον Κανείς δεν πιστεύει κανέναν…
Ζούμε σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι παντού, και η εμπιστοσύνη πουθενά.
Ποτέ άλλοτε δεν είχαμε τόσες πηγές ενημέρωσης, τόση άμεση πρόσβαση σε γεγονότα και απόψεις. Και όμως, ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσο βαθιά αμφιβολία για το τι είναι αλήθεια και τι ψέμα.
Η αλήθεια έχει πάψει να είναι κοινό σημείο αναφοράς και, ακόμα χειρότερα, είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
Όμως «Ο καλύτερος τρόπος να μάθεις αν μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον είναι να τον εμπιστευτείς». Αλλιώς υπάρχει ο κίνδυνος να συμβεί αυτό που αλληγορικά έχει περιγράψει ο σπουδαίος Δανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκωρ: «Σε ένα τσίρκο ξέσπασε φωτιά στα παρασκήνια.
Έστειλαν λοιπόν τον κλόουν να ειδοποιήσει το κοινό.
Ο κλόουν βγήκε στη σκηνή και φώναζε ότι υπάρχει φωτιά και πρέπει όλοι να φύγουν.
Το κοινό όμως νόμιζε ότι ήταν μέρος της παράστασης και χειροκροτούσε.
Εκείνος επέμενε, αλλά όσο πιο πολύ προειδοποιούσε τόσο περισσότερο γελούσαν.
Έτσι νομίζω ότι θα τελειώσει ο κόσμος: μέσα σε γενικό χειροκρότημα ανθρώπων που πιστεύουν ότι πρόκειται για αστείο».
*Από τον Μάκη Προβατά
