Ο ιστορικός χρόνος είναι τρομερά σύντομος και σίγουρα τα 4 χρόνια και τρείς μήνες που έκλεισαν στις 24 Μαΐου από την ημέρα που εισέβαλε η Ρωσία στην Ουκρανία είναι πάρα πολύ μικρός ιστορικά χρόνος. Όμως μπορούμε πλέον να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα για τον πόλεμο στην Ουκρανία, που καλό είναι να μην τα ξεχνάμε.
Κατ’ αρχάς να θυμίσουμε ότι μέχρι να γίνει η τρομοκρατική επίθεση της 7ης Οκτωβρίου στο Ισραήλ, όλοι θεωρούσαν – φοβόντουσαν ότι με την εισβολή στην Ουκρανία είχε αρχίσει ένας παγκόσμιος πόλεμος και πάλι στο έδαφος της Ευρώπης, όπως οι δυο προηγούμενοι. Παρεμπιπτόντως, αν ο πόλεμος στην Ουκρανία, συνεχιστεί και μέσα στο 2027, πράγμα αρκετά πιθανό, θα ξεπεράσει σε διάρκεια τον Β’ΠΠ
Ο Πούτιν τις τελευταίες μέρες έχει εξαπολύσει τους ισχυρότερους βομβαρδισμούς από την αρχή του πολέμου.
Ο Πούτιν έκανε εντελώς λάθος υπολογισμούς, για τις δυνατότητες του ρωσικού στρατού, για τον ηρωισμό και τις δυνατότητες των Ουκρανών και για την αντίδραση των Ευρωπαϊκών κρατών, με πρώτη την Γερμανία.
Ο ρωσικός στρατός αποδείχθηκε σε πολύ χειρότερη κατάστασή απ’ ότι ούλοι στη Δυσμή φανταζόμασταν, τόσο που ίσως να αιφνιδιάστηκε και ο ίδιος ο Πούτιν. Να θυμηθούμε ότι οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες πίστευαν ότι σε 78 ώρες οι Ρώσοι θα μπουν στο Κίεβο και γι’ αυτό πρότειναν στον Ζελένσκι να τον φυγαδεύσουν αλλά αυτός αρνήθηκε.
Ο ηρωισμός των Ουκρανών, ο οποίος θα μείνει στην Ιστορία τη δική τους αλλά και της Ευρώπης όμως ο Πούτιν έκανε εντελώς λάθος υπολογισμούς για την αντίδραση των Ευρωπαϊκών κρατών, με πρώτη την Γερμανία. Υπάρχει ένα ιστορικό γεγονός που μάλλον το ξεχνάμε και είναι η ομιλία Zeitenwende στις 27 Φεβρουαρίου 2022 στην Bundestag. Ο καγκελάριος Όλαφ Σολτς μίλησε στην Bundestag και ανακοίνωσε ριζική αναθεώρηση της αμυντικής πολιτικής, με έκτακτο ταμείο 100 δισ. ευρώ για τον εκσυγχρονισμό της Bundeswehr.
Η λέξη «Zeitenwende» σημαίνει «στροφή εποχών» και ο Σολτς είπε στη βουλή: «Ζούμε μια Zeitenwende. Και αυτό σημαίνει: ο κόσμος που έρχεται δεν θα είναι ίδιος με τον κόσμο που πέρασε. Στον πυρήνα βρίσκεται το ερώτημα αν η ισχύς επιτρέπεται να υπερισχύει του δικαίου, αν θα αφήσουμε τον Πούτιν να γυρίσει τα ρολόγια πίσω στον 19ο αιώνα».
Παρότι η αντίδραση των ευρωπαϊκών χωρών γίνεται με τα γνωστά προβλήματα, είναι ολοφάνερο ότι ο πόλεμος αυτός δεν αφορά γενικώς την Ευρώπη. Αφορά τα όρια της Δύσης.
Ο πόλεμος αυτός παραμένει ένα τεστ αντοχής για τη δυτική συνοχή, για την οικονομική και ενεργειακή ανθεκτικότητα, αλλά ακόμα και για την ίδια την φιλελεύθερη δημοκρατία.
Η Δύση στηρίζει την Ουκρανία – δεν θέλει με τίποτα τη νίκη της Ρωσίας η οποία θα ήταν καταστροφή- αλλά ταυτόχρονα δεν θα ήθελε και μια πλήρη ήττα της Ρωσίας. Θα ήθελε μια Ρωσία, όχι του Πουτιν, στην ευρωπαικη εξίσωση.
Ο Πούτιν δεν κερδίζει μεν, αλλά δεν χάνει κιόλας. Δηλαδή τελικά, κερδίζει μην χάνοντας.
Για πρώτη φορά μετά τον Ψυχρό Πόλεμο η Ευρώπη συνειδητοποιεί ότι η ειρήνη δεν είναι μια φυσική κατάσταση. Είναι ένα πολιτικό και στρατηγικό επίτευγμα το οποίο απαιτεί κόστος.
Σήμερα, με τον Τραμπ να αμφισβητεί τη δέσμευση των ΗΠΑ απέννατι στους συμμάχους του, και τον Πούτιν να θέλει να αναθεωρήσει τον χάρτη δια της βίας, η παλιά εξίσωση έχει καταρρεύσει. Η Ευρώπη συνεχίζει να καλείται για πρώτη να σκεφτεί τι σημαίνει να εγγυάσαι μόνος σου την ειρήνη σου.
*Από τον Μάκη Προβατά
