Προσπαθώ να φανταστώ το σενάριο επιστημονικής φαντασίας για το ανθρώπινο είδος όπου μετά από μια σχεδόν απόλυτη καταστροφή για τον πλανήτη, έχουν απομείνει μόνο κάποιοι λίγοι άνθρωποι σε ένα μέρος της γης. Πιστεύω ότι αυτοί, μετά το πρώτο τεράστιο σοκ, προσπαθώντας να επανέλθουν σε μια νέα καθημερινότητα, ένα από τα πράγματα που θα κάνουν για να αντέξουν, θα είναι να φτιάξουν με πανιά μια μπάλα και να αρχίσουν να παίζουν ποδόσφαιρο…
Επιστροφή στο σήμερα: σύμφωνα με τη Deloitte Football Money League, τη σεζόν 2024-25, οι πλουσιότεροι σύλλογοι στον κόσμο είχαν ρεκόρ εσόδων 12,4 δισ. ευρώ. Πρώτη ήταν η Ρεάλ Μαδρίτης, με περίπου 1,2 δισ. ευρώ τζίρο – ο πρώτος σύλλογος που ξεπέρασε το 1 δισ. ευρώ για δύο συνεχόμενες σεζόν. Δεύτερη η Μπαρτσελόνα με 975 εκ. ευρώ και Τρίτη η Μπάγερν με 861 εκ. ευρώ.
Το 2025, τα ποσά για μεταγραφές παγκοσμίως έφτασαν τα 13 δισ. ευρώ, με την Αγγλία να είναι πρώτη με περίπου 4 δισ. ευρώ τζίρο μεταγραφών. Το φετινό Μουντιάλ ξεκίνησε με δυο πολέμους σε εξέλιξη. Παρεμπιπτόντως σε αυτούς τους δυο πολέμους εμπλέκονται, έμμεσα ή άμεσα, περισσότερες χώρες από όσες στον Β’ Παγκόσμιο.
Επιστροφή στο 1950 και στην Βραζιλία. Η χρονιά που έγινε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο μετά από 12 χρόνια, μετά το 1938 στη Γαλλία, αφού λόγω του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου δεν υπήρξαν Μουντιάλ. Όμως έμελλε να είναι το πιο εμβληματικό Μουντιάλ μέχρι σήμερα. Κατ’ αρχάς μόλις είχε χτιστεί το Μαρακανά. Στον τελικό έφτασε η Βραζιλία, όπως αναμενόταν, και η Ουρουγουάη όπως δεν αναμενόταν από κανέναν. Την προηγούμενη χρονιά, στην Ουρουγουάη είχαν σταματήσει οι αγώνες ποδοσφαίρου γιατί οι παίκτες έκαναν απεργία με αίτημα να αναγνωριστούν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα. Ηγέτης από την πλευρά των παικτών σε αυτή την απεργία ήταν ο Ομπντούλιο Βαρέλα της Πενιαρόλ, ένας μαύρος οικοδόμος, που έπαιζε ποδόσφαιρο απλά από λατρεία για το άθλημα. Στον τελικό του 1950, λοιπόν, τα επισημά εισιτήρια ήταν 173.850, ενώ οι περισσότερες εκτιμήσεις μιλούσαν για πάνω από 200.000. Ενα ρεκόρ πρακτικά για πάνταακατάρριπτο.
Για πρώτη φορά αναγράφονταν νούμερα στις φανέλες των παικτών. Τότε υπήρχε η ιδιαιτερότητα ότι οι τέσσερεις ομάδες που συγκέντρωσαν τους περισσότερους βαθμούς στους αγώνες, έφτιαξαν έναν τελικό όμιλο, και έπαιξαν μεταξύ τους για τον παγκόσμιο πρωταθλητή. Βραζιλία, Ισπανία, Σουηδία, Ουρουγουάη, ήταν οι 4 του ομίλου. Η Βραζιλία κέρδισε 7-1 τη Σουηδία και 6-1 την Ισπανία. Η Ουρουγουάη κέρδισε την Σουηδία και έφερε ισοπαλία με την Ισπανία. Οπότε στον τελικό, η ανίκητη Βραζιλία ακόμα και με ισοπαλία γινόταν παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Ήταν τέτοια η διαφορά των δυο ομάδων, ώστε στο τρόπαιο είχαν σκαλίσει το όνομα «Βραζιλία» πριν τον αγώνα. Η Βραζιλία προηγήθηκε, αλλά η “σείεστε” ισοφάρισε στο 66ο λεπτό και πήρε τη νίκη στο 79ο λεπτό. Καλύτερος παίκτης ο Ομπντούλιο Βαρέλα. Η εθνική “ταπείνωση” έφερε μαζικές αυτοκτονίες, με φιλάθλους να κάνουν βουτιά από τις εξέδρες, αλλά και εμφράγματα. Επίσημα οι νεκροι ηταν 90.
Ο τερματοφύλακας της Βραζιλίας Μοασίρ Μπαρμπόσα έδωσε μια συνέντευξη το 2000, λίγες εβδομάδες πριν πεθάνει εντελώς άφραγκος και είπε την περιβόητη φράση : «η ανώτατη ποινή στη Βραζιλία είναι 30 χρόνια φυλάκιση, αλλά εγώ εδώ και 50 χρόνια συνεχίζω να πληρώνω για κάτι που δεν ήμουν υπεύθυνος». Ο σκόρερ της νίκης, Αλσίδες Γκίτζια, είπε μια άλλη εμβληματική φράση: «Μόνο τρεις άνθρωποι έχουν κάνει το Μαρακανά να σιγήσει απόλυτα. Ο Φρανκ Σινάτρα, ο Πάπας Παύλος ο 2ος και εγώ».
Η ήττα έμεινε γνωστή στην ποδοσφαιρική διάλεκτο ως “Μαρακανάθο”. Η Βραζιλία θεώρησε καταραμένη την λευκή εμφάνιση και δεν την ξαναφόρεσε. Ο Σοστακόβιτς έχει γραψει ότι «το ποδοσφαιρο είναι το μπαλετο των μαζών».
Ο σπουδαίος Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο έγραψε: ‘οι ετοιμοθάνατοι καθυστέρησαν τον θάνατό τους, και τα μωρά βιάστηκαν να γεννηθούν, Ρίο ντε Ζανέιρο, 16 Ιουλίου 1950, Μαρακανά. Την προηγούμενη δεν κοιμήθηκε κανείς. Την επόμενη δεν ήθελε κανείς να ξυπνήσει».
