Βρισκόμαστε στην εποχή της Αυτοκρατορίας της Τεχνητής Νοημοσύνης. Όμως, επειδή είμαστε και σε προεκλογική χρονιά, έχει αξία να παρατηρούμε τους πολιτικούς χώρους, αλλά, κατά τη γνώμη μου, τα κόμματα, και τα πρόσωπα τα οποία εκπροσωπούν έναν πολύ μεγάλο πολιτικό χώρο: την Αριστερά στην Ελλάδα…
Κατ’ αρχάς, η ελληνική Αριστερά εκπροσωπείται από εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους πρόσωπα. Αριστερός είναι ο Τσίπρας, αριστερή η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Βαρουφάκης, ο Πολάκης, η Δούρου, η Αχτσιόγλου, ο Χαρίτσης, αλλά και πάρα πολλοί ακόμα σε αυτά τα κόμματα. Η δημοκρατία της Αριστεράς, επισης εκδηλώνεται στη Λιάνα Κανέλλη αλλά και σε όλους του ΚΚΕ.
Φεύγοντας από τα πρόσωπα και πηγαίνοντας στην ιδεολογία, στην Αριστερά της Ελλάδας υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, ένα τεράστιο πρόβλημα : νοσταλγεί να γίνει αυτό που δεν έγινε τον 20ο αιώνα. Και όταν νοσταλγείς, δεν μπορείς να γίνεις εποικοδομητικός και χρήσιμος για το μέλλον.
Η Αριστερά θα πρέπει να μάθει να αντιστέκεται στον ίδιο της τον εαυτό, ο οποίος είναι γεμάτος δόγματα, παραποιήσεις της πραγματικότητας και έτσι αναπόφευκτα γεμάτος διχασμούς. Παρεμπιπτόντως, παρότι στην Ελλάδα τα δομικά προβλήματα της Αριστεράς φαίνονται στον μέγιστο βαθμό, και στην Ευρώπη τα πράγματα είναι επίσης γενικά πολύ άσχημα για την Αριστερά.
Και πρέπει να αντιληφθούμε πως όταν οι νέοι ψηφίζουν ακροδεξιά, δεν είναι ψήφος διαμαρτυρίας – είναι statement, είναι δήλωση. Δύσκολα θα αποφασίσουν να φύγουν από αυτόν τον χώρο.
Βέβαια, θα πει κάποιος «και τι σημασία έχει να τα συζητάμε αυτά αφού τα έχει σκεπάσει όλα η Τεχνητή Νοημοσύνη;».
Έχει ! διότι πρέπει να έχουμε την πραγματική εικόνα του σήμερα, όπου η πλειοψηφία των πληθυσμών σήμερα στον πλανήτη, ζει κάτω από δικτατορίες ή σε γενικά ανελεύθερα καθεστώτα. Τα δημοκρατικά καθεστώτα μειώνονται, Και με την βοήθεια των Social media, γίνονται όλο και πιο ελκυστικές οι Συναινετικές δικτατορίες…
*Από τον Μάκη Προβατά
