Η φονική επίθεση που συνέβη πριν λίγες μέρες στο Βερολίνο, αλλά και αυτή στο Παρίσι, έφεραν ξανά στο προσκήνιο την έννοια της πολυπολιτισμικότητας.
Όμως, στην πραγματικότητα, αυτό που υπάρχει είναι η διαρκής ανάγκη να αντιληφθούμε τις βασικές διαφορές μεταξύ της πολυπολιτισμικότητας και του πλουραλισμού.
Οι οπαδοί της πολυπολιτισμικότητας, παρότι φαίνεται να κινούνται από την αγάπη για τους άλλους, στην πραγματικότητα συμβαίνει το εξής: Κινείται περισσότερο από το μίσος του δικού μας, του δυτικού τρόπου ζωής και λιγότερο από την αγάπη για τους άλλους. Μάλιστα, αν το παρατηρήσουμε, δεν υπάρχουν πολίτες άλλου πολιτισμού εκτός του δυτικού, τόσο πρόθυμοι να εγκαταλείψουν τις αρχές του πολιτισμού τους.
Αντίθετα, ο πλουραλισμός περιέχει την ανεκτικότητα και τη συναίνεση. Στον πλουραλισμό υπάρχει, κατ’ αρχήν και κατ’ αρχάς, η αναγνώριση ενός προϋπάρχοντος πολιτισμού, στη χώρα η οποία υποδέχεται τους νεοφερμένους ανθρώπους. Και φυσικά ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι νόμοι που είναι υποχρεωτικοί για όλους.
Η πολυπολιτισμικότητα, καταρχήν, αναγνωρίζει και αναδεικνύει τις διαφορές των μειονοτήτων από τους κατοίκους της χώρας υποδοχής, όμως εναντιώνεται στην ενσωμάτωσή τους στη βασική κοινωνία. Η προϋπάρχουσα κοινωνία της χώρας, για τους οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας, είναι ηγεμονική και άρα εξ’ ορισμού αυταρχική. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που στις δυο άκρες της πολυπολιτισμικότητας υπάρχουν ρατσιστές. Οιρατσιστές εναντίον όλων των μεταναστών, και οι αντίστοιχοι υπέρ όλων των μεταναστών ανεξαρτήτως κανόνων και προϋποθέσεων.
Το κλασικότερο παράδειγμα για να αντιληφθούμε τί είναι η πλουραλιστική κοινωνία, είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Όμως, αυτό που συνέβη στις Ηνωμένες Πολιτείες, κυρίως από το 1845 και μετά, δεν μπορεί να χρησιμεύσει, ως παράδειγμα, για το τι πρέπει να γίνει τώρα στην Ευρώπη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ένα χωνευτήρι, στο οποίο μπήκαν συνολικά πάνω από εκατό εκατομμύρια μετανάστες σε άδειες εκτάσεις, οι οποίοι αναζητούσαν μια καινούργια πατρίδα και με μεγάλη προθυμία και χαρά γίνονταν Αμερικανοί.
Οι δυτικές κοινωνίες, λοιπόν, πρέπει να αντιληφθούν οτι η βαθιά δημοκρατική στάση απέναντι στους ανθρώπους που έρχονται στην Ευρώπη, είναι ο πλουραλισμός και όχι η πολυπολιτισμικότητα. Μετά είναι πιο εύκολο να οδηγηθούν στις σωστές αποφάσεις για το πως πρέπει να μεταχειρίζεται τους μετανάστες, με βάση τις αξίες της δημοκρατίας, χωρίς ρατσισμό, και χωρίς φόβο.
*Από τον Μάκη Προβατά
