THE BULLET POINT "PREVIEW"
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι περιγράφουν μια παράξενη εμπειρία: αγαπούν τα βιβλία, αλλά δυσκολεύονται πλέον να διαβάσουν.
Αν δυσκολεύεσαι να μείνεις συγκεντρωμένος σε ένα βιβλίο για είκοσι λεπτά, ίσως δεν έχασες την αγάπη σου για την ανάγνωση.
Ίσως έχασες την αντοχή σου. Και όπως κάθε αντοχή, μπορεί να ξαναχτιστεί.
Αγοράζεις ένα βιβλίο. Το ανοίγεις. Διαβάζεις τρεις σελίδες. Κοιτάζεις το κινητό. Άλλες δύο. Notification. Μερικές ακόμη. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι έχεις διαβάσει την ίδια παράγραφο τρεις φορές χωρίς να θυμάσαι τίποτα. Δεν είσαι ο μόνος.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι περιγράφουν μια παράξενη εμπειρία: αγαπούν τα βιβλία, αλλά δυσκολεύονται πλέον να διαβάσουν.
Όχι επειδή δεν έχουν χρόνο. Αλλά επειδή η συγκέντρωση που απαιτεί ένα βιβλίο μοιάζει δυσκολότερη από ό,τι παλαιότερα.
Η συγγραφέας Naomi Alderman πρότεινε πρόσφατα μια ενδιαφέρουσα ιδέα: ένα είδος Couch to 5K για την ανάγνωση.
Όπως κάποιος που δεν έχει τρέξει εδώ και χρόνια δεν ξεκινά με δέκα χιλιόμετρα, έτσι ίσως και κάποιος που έχει συνηθίσει σε μικρές δόσεις πληροφορίας να μην πρέπει να περιμένει ότι θα καθίσει ξαφνικά δύο ώρες με ένα μυθιστόρημα.
Ξεκίνα με δέκα λεπτά. Μετά δεκαπέντε. Μετά είκοσι. Όχι με στόχο να τελειώσεις συγκεκριμένο αριθμό σελίδων. Αλλά να εκπαιδεύσεις ξανά την προσοχή σου.
Η ιδέα ακούγεται απλή. Αλλά κρύβει μια σημαντική παρατήρηση.
Η συγκέντρωση είναι δεξιότητα. Και οι δεξιότητες που δεν χρησιμοποιούμε εξασθενούν.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει εξαιρετικοί σε έναν διαφορετικό τύπο ανάγνωσης. Scan. Scroll. Headline. Notification. Caption. Άλλη εφαρμογή. Άλλο άρθρο. Άλλο video. Ο εγκέφαλος εκπαιδεύεται να περιμένει συνεχώς κάτι καινούργιο.
Το βιβλίο κάνει ακριβώς το αντίθετο. Σου ζητά να παραμείνεις. Να ακολουθήσεις έναν άνθρωπο για 300 σελίδες. Να αντέξεις μια αργή αρχή. Να κρατήσεις στη μνήμη σου ένα πρόσωπο που εμφανίστηκε εκατό σελίδες πριν. Να περιμένεις την ανταμοιβή.
Και ίσως αυτή να είναι σήμερα η πραγματική αξία της ανάγνωσης. Όχι μόνο οι πληροφορίες που παίρνεις από ένα βιβλίο. Αλλά η ικανότητα να παραμένεις μέσα σε ένα πράγμα για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Υπάρχει επίσης ένα λάθος που κάνουμε συχνά όταν προσπαθούμε να ξαναρχίσουμε το διάβασμα. Διαλέγουμε το βιβλίο που πιστεύουμε ότι πρέπει να διαβάσουμε. Όχι αυτό που πραγματικά θέλουμε.
Ένα μικρό μυθιστόρημα. Ένα αστυνομικό. Μια βιογραφία. Ένα comic. Δεν έχει σημασία. Το πρώτο ζητούμενο δεν είναι να γίνεις καλύτερος αναγνώστης. Είναι να ξαναθυμηθείς ότι το διάβασμα μπορεί να είναι ευχαρίστηση και όχι project αυτοβελτίωσης.
Και μετά να αυξήσεις σταδιακά την απόσταση. Δέκα λεπτά. Είκοσι. Μισή ώρα. Ένα κεφάλαιο χωρίς να πιάσεις το κινητό.
Μέχρι κάποια μέρα να συμβεί κάτι που παλαιότερα ήταν απολύτως φυσιολογικό: να κοιτάξεις το ρολόι και να έχουν περάσει δύο ώρες.
Ίσως δεν χρειάζεται να διαβάζουμε περισσότερα βιβλία. Πρώτα πρέπει να ξαναχτίσουμε την ικανότητα να μένουμε μέσα σε ένα.
