«Οι καιροί μας περιμένουν. Ας πάμε να τους συναντήσουμε» Κυμβελίνος. Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Παρατηρώντας όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας στον «Υπέροχο Καινούργιο Κόσμο» μας, έρχεται στο μυαλό μου διαρκώς μια σκέψη.
Πιστεύω ακράδαντα ότι μια εταιρεία, πραγματικά μεγάλη σε σχέση με το όραμά της για το μέλλον, και όχι κατ’ ανάγκη μεγάλη οικονομικά, θα έπρεπε να κάνει το εξής : να φτιάξει ένα μικρό ινστιτούτο, με νέα παιδιά, το οποίο θα έχει ως πεδίο έρευνας, ως αντικείμενο, το σημείο όπου διασταυρώνονται η οικονομία, η φιλοσοφία, και η ψυχολογία. Μέσα από αυτό το πρίσμα, το Ινστιτούτο αυτό θα μπορούσε να ασχολείται με την αξιολόγηση και την ιεράρχηση των αιτιών για ό,τι συμβαίνει κάθε φορά, αλλά και σε έναν μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα.
Αυτό το λέω γιατί τείνουμε να ξεχάσουμε ως ανθρώπινο είδος, ότι η ζωή μας δεν είναι κισμέτ, ποτέ δεν ήταν. Όπως πάντα, έτσι και τώρα υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε για να επηρεάσουμε θετικά το μέλλον, ακόμα και στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.
Όμως για να επηρεάσουμε και να αυξήσουμε την πιθανότητα ενός θετικού μέλλοντος, πρέπει οπωσδήποτε να βελτιώσουμε το αξιακό υπόβαθρο της κοινωνίας μας, καθοδηγώντας ταυτόχρονα και την Τεχνητή Νοημοσύνη το προς τα που θα (μας) πάει.
Πιστεύω, λοιπόν, ότι μια εταιρεία, με νέους ανθρώπους, η οποία θα σκέπτεται θα σκέπτεται παγκόσμια αλλά θα δρα τοπικά. Νομίζω ότι επανέρχεται το περιβόητο “Think globally, act locally” το οποίο συνήθως αποδίδεται στον πολεοδόμο Πάτρικ Γκέντες και έγινε ευρέως γνωστό μέσω του περιβαλλοντικού κινήματος της δεκαετίας του 1970. Τώρα τα προβλήματα είναι ολοκαίνουργια, πρωτόγνωρα και κυρίως κατεπείγοντα. Όμως είμαστε το ανθρώπινο είδος και «Οι καιροί μας περιμένουν. Ας πάμε να τους συναντήσουμε»
