Γιατί οι επενδυτές θέλουν μια θέση στο εμφιαλωμένο νερό

Μια γαλακτοβιομηχανία, μια οικογένεια εφοπλιστών, μια εταιρεία αναψυκτικών, ένας όμιλος ακινήτων, ένας επιχειρηματίας που ξαναλειτούργησε ένα ιστορικό εργοστάσιο και δύο επενδυτικά κεφάλαια δεν έχουν συνήθως πολλά κοινά. Τα τελευταία χρόνια όμως έκαναν όλοι την ίδια κίνηση: μπήκαν στο εμφιαλωμένο νερό. Την ίδια περίοδο, οι εταιρείες που ήταν ήδη στον κλάδο επενδύουν σε νέες γραμμές, νέα εργοστάσια, αποθήκες και δίκτυα διανομής.

Σύμφωνα με μελέτη του ΙΟΒΕ για τον σύνδεσμο των εταιρειών του κλάδου, η αξία της κατανάλωσης εμφιαλωμένου νερού ελληνικών εταιρειών έφτασε τα 1,32 δισ. ευρώ σε τιμές καταναλωτή το 2022. Περίπου το 70% αυτής της αξίας αντιστοιχούσε στην εστίαση και τη φιλοξενία. Ο κύκλος εργασιών των ίδιων των εμφιαλωτών, σε τιμές παραγωγού, εκτιμήθηκε για την ίδια χρονιά κοντά στο ένα τέταρτο αυτού του ποσού.

Όσοι ήταν ήδη μέσα μεγαλώνουν

Δύο πολυεθνικοί όμιλοι εμφιαλώνουν νερό στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες. Η Coca-Cola Τρία Έψιλον παράγει την ΑΥΡΑ στο Αίγιο από το 1989. Από το 2017 ως το 2025 έτρεξε στο εργοστάσιο πρόγραμμα επενδύσεων άνω των 17 εκατ. ευρώ. Μέρος του ήταν μια γραμμή που, σύμφωνα με την εταιρεία, έγινε η ταχύτερη γραμμή εμφιάλωσης νερού σε όλο τον όμιλο Coca-Cola HBC. Η Nestlé Ελλάς εμφιαλώνει το ΚΟΡΠΗ στο Μοναστηράκι Βόνιτσας, στην Αιτωλοακαρνανία. Και στις δύο περιπτώσεις το νερό εμφιαλώνεται στην Ελλάδα, ενώ αποτελεί ένα από τα πολλά προϊόντα ενός μεγάλου ομίλου.

Τα δύο γνωστά νερά της Ηπείρου, ο Βίκος και το Ζαγόρι, επενδύουν την ίδια περίοδο, το καθένα με τον δικό του τρόπο.

Η Ηπειρωτική Βιομηχανία Εμφιαλώσεων της οικογένειας Σεπετά εμφιαλώνει τον Βίκο στα Ιωάννινα. Έβαλε νέα γραμμή εμφιάλωσης στο εργοστάσιο. Έχει υποβάλει επίσης σχέδιο για μονάδα ανακυκλωμένου πλαστικού (PET) και για δική της παραγωγή φιαλών και πωμάτων. Αν υλοποιηθεί, η εταιρεία θα ελέγχει η ίδια μεγαλύτερο μέρος της συσκευασίας της.

Η Χήτος του ομίλου Green Beverages εμφιαλώνει το Ζαγόρι και διαθέτει και δεύτερη μονάδα νερού, τη Ζήρεια στην Κορινθία. Το 2025 ολοκλήρωσε πρόγραμμα επενδύσεων με νέα γραμμή στη Ζήρεια, γραμμή για γυάλινες φιάλες και φωτοβολταϊκά. Η δεύτερη πηγή και το ευρύτερο χαρτοφυλάκιο αυξάνουν τα προϊόντα που περνούν από το ίδιο δίκτυο πωλήσεων.

Η AHB Group του Δημήτρη Τσέλιου, που εμφιαλώνει το νερό Θεόνη στη Θεσσαλία, πρόσθεσε νέα γραμμή παραγωγής στις αρχές του 2025. Την ίδια χρονιά ολοκλήρωσε δικό της κέντρο logistics στον Ελληνόπυργο Μουζακίου, τη μεγαλύτερη επένδυση στην ιστορία της, ενώ μεγαλώνει και τις πωλήσεις της στις ΗΠΑ.

Στη Ρόδο, η ΒΑΠ Κουγιός, γνωστή για τα αναψυκτικά και την μπίρα της, προσθέτει γραμμές εμφιάλωσης νερού στο ζυθοποιείο της. Το επενδυτικό της σχέδιο, 7,6 εκατ. ευρώ, έχει ενταχθεί στον Αναπτυξιακό Νόμο, με στόχο να διπλασιάσει την παραγωγική της δυναμικότητα στο νερό.

Δύο εμφιαλωτές ανθρακούχου νερού στη Μακεδονία σχεδιάζουν νέες μονάδες. Τον Ιούλιο του 2026, στην εκδήλωση για τα 110 χρόνια της εταιρείας, ο Ιβάν Σαββίδης ανακοίνωσε ότι η Σουρωτή θα χτίσει νέα μονάδα παραγωγής δίπλα στην υπάρχουσα. Θα έχει δύο γραμμές και ο στόχος είναι να λειτουργήσει στις αρχές του 2028. Το Ξινό Νερό Φλώρινας, που ανήκει στον Δήμο Αμυνταίου, ετοιμάζει κι αυτό νέο εργοστάσιο εμφιάλωσης στην περιοχή, με επενδυτικό σχέδιο ενταγμένο στον Αναπτυξιακό Νόμο.

Δίπλα στους μεγάλους ομίλους υπάρχει και ένα ισχυρό στρώμα περιφερειακών εμφιαλωτών, όπως ο Ρούβας, η Σαμαριά, ο Ζαρός και οι Πηγές Κωστηλάτας.

Οι νέοι που μπαίνουν

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η λίστα όσων ήρθαν από άλλους κλάδους:

• Ο όμιλος Ελληνικά Γαλακτοκομεία των αδελφών Σαράντη απέκτησε το νερό Δουμπιά, στη Χαλκιδική.
• Η Λουξ της οικογένειας Μαρλαφέκα, από τα αναψυκτικά, μπήκε ως μέτοχος στη Δίρφυς.
• Η εφοπλιστική οικογένεια Τσάκου έφερε στην αγορά το νερό Arrena, από πηγή στον Γράμμο.
• Η Water Invest, το επενδυτικό σχήμα μέσω του οποίου μπήκαν τα κεφάλαια SMERemediumCap και EOS Capital Partners, με συμμετοχή και του Σπύρου Θεοδωρόπουλου, απέκτησε την πλειοψηφία της Σ. Μεντεκίδης, που εμφιαλώνει τα νερά Διός και Σέλι.
• Ο όμιλος Sterner Stenhus του Ηλία Γεωργιάδη, που επενδύει σε ακίνητα στην Ελλάδα και τη Σουηδία, αγόρασε από την Αθηναϊκή Ζυθοποιία το νερό ΙΟΛΗ. Τις εγκαταστάσεις στη Φθιώτιδα τις απέκτησε η εισηγμένη Premia Properties, όπου ο όμιλος είναι βασικός μέτοχος.
• Η NU AQUA του Δημήτρη Μπαμπάκου ξαναλειτούργησε το ιστορικό εργοστάσιο εμφιάλωσης στο Λουτράκι, που ανήκε στην PepsiCo. Η επένδυση έγινε σε συνεργασία με την PepsiCo Hellas, που έχει αναλάβει και τη διανομή του νερού Eonio Λουτράκι. Η εταιρεία έχει ανακοινώσει και δεύτερη φάση, με νέα κτίρια και νέες γραμμές παραγωγής.

Κάποιοι από αυτούς φέρνουν κάτι που ο κλάδος χρειάζεται όσο και την πηγή: ένα δίκτυο πωλήσεων. Για μια γαλακτοβιομηχανία ή μια εταιρεία αναψυκτικών με οργανωμένο δίκτυο πωλήσεων, το νερό μπορεί να γίνει ένα ακόμη προϊόν στο ίδιο φορτηγό. Η Coca-Cola Τρία Έψιλον το κάνει εδώ και δεκαετίες με την ΑΥΡΑ. Η PepsiCo Hellas το κάνει πλέον με το Eonio Λουτράκι.

Τι αξίζει μια πηγή

Στο εμφιαλωμένο νερό, τρία διαφορετικά πράγματα συχνά μπερδεύονται μεταξύ τους.

Το πρώτο είναι το δικαίωμα να αξιοποιήσεις μια πηγή. Το φυσικό μεταλλικό νερό πρέπει να εμφιαλώνεται στην πηγή του. Πριν κυκλοφορήσει χρειάζεται επίσημη αναγνώριση από το κράτος και άδεια εκμετάλλευσης, και η ετικέτα του αναγράφει την πηγή από την οποία προέρχεται. Ένας ανταγωνιστής δεν μπορεί να αντιγράψει την ίδια πηγή και προέλευση. Μπορεί να βρει άλλη πηγή και να περάσει την αντίστοιχη διαδικασία.

Το δεύτερο είναι η παραγωγική δυναμικότητα. Οι γραμμές εμφιάλωσης αγοράζονται και χτίζονται, γι’ αυτό εκεί πηγαίνουν πολλές από τις επενδύσεις του κλάδου.

Το τρίτο είναι η διανομή, δηλαδή σε ποιον και πού μπορείς να πουλήσεις. Αφού το μεγαλύτερο μέρος της αξίας βρίσκεται στην εστίαση και στη φιλοξενία, το δίκτυο πωλήσεων κρίνει τελικά πόσα λίτρα θα βγουν από την πηγή.

Το εργοστάσιο μπορεί να κατασκευαστεί. Η αναγνωρισμένη πηγή, η άδεια εκμετάλλευσης, η τοποθεσία και ένα όνομα χτισμένο επί χρόνια δεν αναπαράγονται το ίδιο εύκολα. Το Λουτράκι το δείχνει καθαρά, αφού σήμερα εμφιαλώνουν εκεί δύο διαφορετικές εταιρείες. Το δείχνει και η Σουρωτή, που σχεδιάζει να χτίσει νέο εργοστάσιο δίπλα στην ίδια πηγή μετά από 110 χρόνια. Ο νέος ιδιοκτήτης του ιστορικού εργοστασίου του Λουτρακίου δεν ξεκίνησε από το μηδέν. Αξιοποίησε μια ιστορική πηγή, μια υπάρχουσα βιομηχανική υποδομή και έναν τόπο που οι καταναλωτές συνδέουν ήδη με το εμφιαλωμένο νερό.

Η απόσταση μετράει

Το εμφιαλωμένο νερό είναι βαρύ προϊόν, με χαμηλή αξία ανά λίτρο. Κάθε μπουκάλι που ταξιδεύει μακριά κουβαλά μεταφορικό κόστος που μοιάζει μεγάλο δίπλα στην τιμή του. Τους θερινούς μήνες η ζήτηση στους τουριστικούς προορισμούς ανεβαίνει απότομα, από ξενοδοχεία, εστιατόρια και μπαρ.

Το κόστος μεταφοράς επηρεάζει τόσο το πού γίνεται η εμφιάλωση όσο και το πώς οργανώνεται η διανομή. Η Θεόνη και η ΒΑΠ απαντούν στο ίδιο πρόβλημα με διαφορετικό τρόπο. Η Θεόνη, με το κέντρο logistics στη Θεσσαλία, οργανώνει καλύτερα τη διανομή από την πηγή. Η ΒΑΠ αυξάνει τη δυναμικότητα εμφιάλωσης στη Ρόδο, εκεί όπου κορυφώνεται η θερινή ζήτηση. Διαφορετικό μοντέλο ακολούθησε η Νερά Κρήτης. Ξεκίνησε το 2003 από πηγή στα Λευκά Όρη, απέκτησε το 2018 το εργοστάσιο της Υδρίας στο Λουτράκι και το 2019 άνοιξε μονάδα στην Αξιούπολη Κιλκίς. Έτσι εμφιαλώνει πλέον σε τρεις περιοχές της χώρας.

Η μάρκα και η ετικέτα του σούπερ μάρκετ

Σε ένα προϊόν που οι περισσότεροι λένε ότι «όλα είναι ίδια», οι εταιρείες ξοδεύουν πολλά για να χτίσουν όνομα, με διαφήμιση, χορηγίες και νέες συσκευασίες. Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο μέρος του νερού με την ετικέτα των αλυσίδων το εμφιαλώνουν οι ίδιες μεγάλες εταιρείες. Ο ίδιος εμφιαλωτής διεκδικεί δηλαδή χώρο στο ράφι με τη δική του μάρκα, και ταυτόχρονα είναι ο προμηθευτής του φθηνότερου νερού που πουλά η αλυσίδα δίπλα της. Η επώνυμη φιάλη μπορεί να στηρίξει υψηλότερη τιμή, ενώ μια συμφωνία ιδιωτικής ετικέτας μπορεί να δώσει στον εμφιαλωτή μεγαλύτερο ή πιο προβλέψιμο όγκο παραγγελιών.

Η ιδιωτική ετικέτα δεν αφορά μόνο το σούπερ μάρκετ. Η Νερά Κρήτης εμφιαλώνει και νερό με το λογότυπο καφετεριών, φούρνων και σημείων takeaway. Έτσι το μπουκάλι γίνεται μέρος της μάρκας του μαγαζιού και όχι του εμφιαλωτή.

Ο αντίλογος

Η αγορά είναι ώριμη και μεγαλώνει αργά. Όταν τόσοι παίκτες, νέοι και παλιοί, προσθέτουν δυναμικότητα ταυτόχρονα, το ερώτημα είναι πώς θα απορροφηθούν τα επιπλέον λίτρα. Ένας πόλεμος τιμών και προσφορών στο ράφι είναι ένα πιθανό σενάριο.

Ακολουθεί το σύστημα επιστροφής εγγύησης για τις φιάλες (DRS), που έχει δύο διαφορετικές πλευρές. Η πρώτη είναι η εγγύηση που πληρώνει ο καταναλωτής και του επιστρέφεται όταν φέρνει πίσω το άδειο μπουκάλι. Η δεύτερη είναι το κόστος που θα σηκώσουν οι εμφιαλωτές για να συμμετέχουν στο σύστημα, και αυτό θα επηρεάσει τα περιθώρια του κλάδου.

Το πλαστικό παραμένει επίσης το μεγάλο περιβαλλοντικό ερώτημα του προϊόντος. Σε μια χώρα όπου η λειψυδρία αποκτά μεγαλύτερη σημασία, θα εντείνεται και η συζήτηση για τους όρους με τους οποίους αξιοποιούνται οι υδατικοί πόροι.

Για κάθε εμφιαλωτή που προσθέτει δυναμικότητα, από την Ήπειρο ως τη Ρόδο και την Κρήτη, το επόμενο ερώτημα είναι πού θα διαθέσει τα επιπλέον λίτρα και με τι περιθώριο. Άλλη συμφωνία κάνει με ένα ξενοδοχείο, άλλη με μια αλυσίδα που αγοράζει για τη δική της ετικέτα.