Είχα την χαρά και την τιμή να συμμετάσχω στο “ΑΘΛΟΣ Business Summit”, και να παρακολουθήσω μερικές εξαιρετικές ομιλίες και συζητήσεις. Το πιο σπουδαίο όμως ήταν ότι είχα την ευκαιρία να ακούσω τις σκέψεις και την περιγραφή της πορείας τους από αθλητές όπως ο Εμμανουήλ Καραλής, ο Δημοσθένης Ταμπάκος, η Ελίνα Τζένγκο.
Ακούγοντας αυτούς τους πολύ σπουδαίους αθλητές, με τα φοβερά ρεκόρ και τα πάρα πολλά διεθνή μετάλλια, για μια ακόμα φορά σκέφτηκα κάτι που το πιστεύω από πάντα: από εμάς τους υπόλοιπους δεν υπάρχει «Εθνική Υπερηφάνεια» για αποτελέσματα και επιτεύγματα αθλητών και ομάδων. Και το λέω αυτό γιατί ούτε εθνική ντροπή μπορεί να υπάρχει για μια ήττα- οποιαδήποτε ήττα. Οι αθλητές μπορεί να νιώθουν εθνική υπερηφάνεια για τη χώρα που εκπροσωπούν. Μπορεί να νιώθουν τεράστια υπερηφάνεια και για τον εαυτό τους. Υπερήφανοι μπορούν να είναι οι δικοί τους άνθρωποι – χωρίς την δική τους στήριξη δεν θα ήταν τίποτα εφικτό. Υπερήφανοι μπορούν να είναι και οι χορηγοί που πιστεύουν σε έναν αθλητή, ακόμα και όταν δεν είναι σε καλή περίοδο… Όλοι οι υπόλοιποι μπορούμε να είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι ή συγκινημένοι για μια νίκη ενός αθλητή ή μιας ομάδας. Οι αθλητές έχουν θυσιάσει τα πάντα – δεν έχουν ζήσει την ζωή ενός παιδιού ή ενός εφήβου γιατί είναι καθημερινοί στρατιώτες με εκπληκτική συνέπεια. Έχουν μάθει να χαίρονται με τις νίκες τους για όσο πρέπει και να συνεχίζουν, και στις ήττες τους, όσο τρομερές και αν είναι, να σηκώνονται και να προχωράνε με αξιοπρέπεια, αυτοεκτίμηση και αυτοσεβασμό. Οι νίκες και οι ήττες τους λοιπόν, καμία σχέση δεν έχουν με την εθνική υπερηφάνεια ή την εθνική ντροπή του καθένα. Όποιος νιώθει εθνική υπερηφάνεια ή εθνική ντροπή για μια νίκη ή ήττα, κατά τη γνώμη μου έχει βαθύ διανοητικό και ψυχολογικό πρόβλημα ως άνθρωπος και το προβάλλει στα αθλήματα και τους αθλητές…
Δανειζόμαστε την επιτυχία ανθρώπων που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους σε κάτι, και την ιδιοποιούμαστε, επειδή τυχαία γεννηθήκαμε στην ίδια χώρα. Από την άλλη, βέβαια, αποστασιοποιούμαστε με ντροπή από τις αποτυχίες, λες και μας οφείλει ο αθλητής.
Ο Αντετοκούνμπο δεν είναι μεγάλος επειδή είναι Έλληνας. Είναι μεγάλος επειδή ο ίδιος έγινε μεγάλος. Ο ίδιος φυσικά και έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει εθνική υπερηφάνεια για ό,τι επιτυγχάνει, αλλά μόνον αυτός και οι δικοί του άνθρωποι.
Ο αθλητισμός έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ αξία. Ενώνει, συγκινεί, εμπνέει. Και οι αθλητές που αγωνίζονται με τη σημαία στο στήθος αξίζουν τον θαυμασμό μας. Αλλά ο θαυμασμός προς αυτούς δεν είναι υπερηφάνεια για τον εαυτό μας.
Η εθνική υπερηφάνεια μέσω αθλητισμού είναι η πιο ανώδυνη, η πιο φτηνή και η πιο βολική μορφή της. Δεν απαιτεί τίποτα από εσένα. Δεν σε καλεί να αλλάξεις κάτι, να θυσιάσεις κάτι, να χτίσεις κάτι. Σε καλεί μόνο να παρακολουθήσεις και έπειτα χωρίς κόστος, και χωρίς ευθύνη να κρίνεις…
Απαξιώνω μια υπερηφάνεια που εξαρτάται από το αποτέλεσμα. Γιατί αυτό που κερδίζεται με το αποτέλεσμα, είναι τόσο επιφανειακό που χάνεται με το αποτέλεσμα.
*Από τον Μάκη Προβατά
