Κάποτε το ταξίδι από την Αυστραλία, τον τόπο down under, για το Λονδίνο διαρκούσε τέσσερις ημέρες και ήθελε επτά στάσεις!
Ήταν η περίφημη Kangaroo Route του 1947 εκείνη η αεροπορική περιπέτεια που, με τον καιρό, έγινε πτήση 22 έως 24 ώρες συνολικού ταξιδιού, με τουλάχιστον μία ενδιάμεση στάση, συνήθως στη Σιγκαπούρη, το Ντουμπάι, τη Ντόχα ή το Άμπου Ντάμπι. Οι ταχύτερες συνδέσεις μπορούν να πέσουν περίπου στις 22 ώρες και 15 λεπτά, ενώ πολλές διαδρομές ξεπερνούν τις 24 ώρες. Μα, από τον Οκτώβριο του 2027, η ίδια διαδρομή θα ολοκληρώνεται σε λιγότερο από ένα εικοσιτετράωρο, χωρίς ούτε μία ενδιάμεση προσγείωση. Και, έτσι από εκείνον τον μύθο του Ίκαρου που έκαψε τα φτερά του προσπαθώντας να πετάξει, τα σχέδια των ιπτάμενων μηχανών του Λεονάρντο ντα Βίντσι τον 15ο αιώνα και την πρώτη επιτυχημένη μηχανοκίνητη πτήση των αδελφών Ράιτ το 1903, ο άνθρωπος καταφέρνει αυτό που ονειρεύτηκε επί χιλιάδες χρόνια. Να νικήσει τον ουρανό!
Το μακριά δεν υπάρχει
Το Project Sunrise της αυστραλιανής αεροπορικής εταιρείας επιβεβαιώθηκε πλέον επίσημα. Η πτήση Σίδνεϊ προς Λονδίνο, μήκους άνω των 16.000 χιλιομέτρων, θα γίνει η μεγαλύτερη απευθείας εμπορική διαδρομή στον κόσμο, με διάρκεια που θα κυμαίνεται από 19 έως και 22 ώρες. Και κάπως έτσι, ένα ταξίδι που επί δεκαετίες συμβόλιζε την απόλυτη απόσταση, μετατρέπεται σε άλλο έναν θρίαμβο των ανθρώπων. Η διευθύνουσα σύμβουλος της Qantas, Βανέσα Χάντσον, περιέγραψε το Project Sunrise ως το σημαντικότερο βήμα στην 105χρονη ιστορία της εταιρείας. Η δήλωσή της έχει κάτι από την παλιά, σχεδόν ρομαντική εποχή της αεροπορίας. Τότε που οι αεροπορικές εταιρείες υπόσχονταν ότι θα μικρύνουν τον κόσμο και οι επιβάτες ζούσαν το όνειρο. Το ενδιαφέρον είναι ότι η υπόσχεση αυτή δεν έχει αλλάξει ποτέ. Από την πρώτη υπερατλαντική πτήση μέχρι το Concorde και από το Boeing 747 μέχρι το Project Sunrise, η αεροπορία υπηρετεί ουσιαστικά μία και μοναδική ανθρώπινη εμμονή. Να μην υπάρχει το μακριά και η απαγορευτική απόσταση!
Παλεύοντας όχι με την απόσταση αλλά με τον χρόνο
Βέβαια είναι ένα θέμα το πως αντέχονται 22 ώρες μέσα σε ένα αεροπλάνο, σε έναν περιορισμένο χώρο και ακινησία. Η σημερινή μεγαλύτερη προγραμματισμένη απευθείας πτήση στον κόσμο, αυτή της Singapore Airlines μεταξύ Σιγκαπούρης και Νέας Υόρκης, διαρκεί σχεδόν 19 ώρες και αποφεύγει εντελώς την οικονομική θέση. Η Qantas, αντίθετα, αποφάσισε να κάνει κάτι πολύ πιο φιλόδοξο. Να βάλει και επιβάτες economy μέσα σε μια πτήση που θα διαρκεί σχεδόν όσο ένα πλήρες ημερονύκτιο. Το ειδικά σχεδιασμένο Airbus A350-1000ULR θα μεταφέρει μόλις 238 επιβάτες, όταν ένα συμβατικό αεροσκάφος του ίδιου τύπου μπορεί να φιλοξενήσει έως και 480. Περισσότερο από το 40% των θέσεων θα είναι premium κατηγοριών, ενώ για πρώτη φορά δημιουργείται ειδική ζώνη ευεξίας για όλους τους επιβάτες, με σταθμούς ενυδάτωσης, οδηγίες ασκήσεων και ειδικούς χώρους κίνησης. Άλλωστε, οι επιστήμονες της Qantas μελετούν το πρόβλημα εδώ και χρόνια. Το 2019, η Qantas πραγματοποίησε πειραματικές πτήσεις διάρκειας άνω των 19 ωρών από τη Νέα Υόρκη και το Λονδίνο προς το Σίδνεϊ. Στο αεροπλάνο επέβαιναν μόλις 40 άνθρωποι, οι οποίοι παρακολουθούνταν διαρκώς από γιατρούς, ειδικούς στον ύπνο και ερευνητές συμπεριφοράς. Οι πιλότοι φορούσαν ακόμη και συστήματα παρακολούθησης εγκεφαλικής δραστηριότητας, ενώ οι επιβάτες κατέγραφαν ύπνο, κόπωση και ψυχική κατάσταση. Βεβαίως και ορίστηκε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα των υπερμακρινών πτήσεων δεν είναι η απόσταση, αλλά ο χρόνος. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, το νέο Airbus διαθέτει 12 διαφορετικά σενάρια φωτισμού που συγχρονίζονται με τους κιρκάδιους ρυθμούς του οργανισμού, ειδικά γεύματα που επηρεάζουν την εγρήγορση και τον ύπνο και χώρους σχεδιασμένους για να αναγκάζουν τους επιβάτες να κινούνται. Ακόμη και η σοκολάτα και τα καυτερά τρόφιμα μελετήθηκαν ως πιθανοί σύμμαχοι κατά του jet lag.
Το τελευταίο κεφάλαιο των ουρανών
Το Project Sunrise χρειάστηκε σχεδόν δέκα χρόνια σχεδιασμού, καθυστέρησε λόγω πανδημίας, προβλημάτων εφοδιασμού και τεχνικών απαιτήσεων. Η Qantas θα παραλάβει συνολικά 12 ειδικά διαμορφωμένα αεροσκάφη, τα οποία θα εξυπηρετήσουν αρχικά το Σίδνεϊ και το Λονδίνο και στη συνέχεια τη Νέα Υόρκη. Η αλήθεια είναι ότι η ανθρωπότητα πάντα ήθελε να υπερβεί όρια και να νικήσει αποστάσεις. Εφηύρε τα πλοία για να νικήσει τους ωκεανούς, τα τρένα για να διασχίσει τις ηπείρους και τα αεροπλάνα για να υποτάξει τον χρόνο. Το Project Sunrise μοιάζει να είναι το τελευταίο μεγάλο κεφάλαιο αυτής της επιμονής μας. Και ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι, τη στιγμή που η τεχνολογία καταργεί τα τελευταία σύνορα του πλανήτη…
… το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουν να νικήσουν οι επιστήμονες δεν είναι η τεχνολογία και η μηχανολογική εξέλιξη, αλλά το ανθρώπινο σώμα.
