THE BULLET POINT "PREVIEW"
Σε ΗΠΑ, Βρετανία, Ιαπωνία και Ισπανία, τα σούπερ μάρκετ διεκδικούν όλο και μεγαλύτερο μέρος του καθημερινού γεύματος, και το έτοιμο φαγητό γίνεται η επόμενη μεγάλη μάχη του λιανεμπορίου.
Ο Σκλαβενίτης απαντά με τρεις κινήσεις, εργοστάσιο στη Μαγούλα, το 49% του «Φρεσκούλη» και τα καταστήματα Food to Go, με τον πολυχώρο του Ρέντη ως βιτρίνα.
Ο ανταγωνισμός αλλάζει: ο Σκλαβενίτης δεν διεκδικεί πια μόνο το καλάθι του καταναλωτή, αλλά και το ίδιο του το γεύμα.
Σε όλο τον κόσμο, τα σούπερ μάρκετ μπαίνουν στην κουζίνα. Ο Σκλαβενίτης χτίζει τη δική του εκδοχή με το εργοστάσιο, τα φρέσκα και το κατάστημα. Η συμμετοχή στη Eurocatering προσθέτει ένα ακόμη κομμάτι σε μια εικόνα που γίνεται όλο και πιο καθαρή.
Χθες έγινε γνωστό ότι η οικογένεια Σκλαβενίτη, μέσω της εταιρείας Γλάρος, αποκτά το 49% της Eurocatering, της εταιρείας πίσω από τις σαλάτες «Φρεσκούλης». Για να καταλάβει κανείς γιατί αυτή η κίνηση έχει σημασία, πρέπει πρώτα να κοιτάξει τι συμβαίνει έξω από την Ελλάδα. Γιατί η μεγάλη αλλαγή των τελευταίων χρόνων στο φαγητό δεν έγινε στα εστιατόρια. Έγινε στα ράφια.
Ο κόσμος τρώει όλο και περισσότερο από το σούπερ μάρκετ
Στις ΗΠΑ, σύμφωνα με την εταιρεία ερευνών Circana, στους δώδεκα μήνες έως τον Ιούνιο του 2024 τα έτοιμα φαγητά έφεραν πάνω από τα μισά έσοδα των τμημάτων deli στα σούπερ μάρκετ, και η εικόνα ήταν ίδια και τον Νοέμβριο του 2025. Ψητό κοτόπουλο, πίτσα, έτοιμα πιάτα: αυτά τραβούν την ανάπτυξη. Στη Βρετανία, η εταιρεία ερευνών Lumina Intelligence προέβλεπε για το 2025 αγορά φαγητού «στο χέρι» 24 δισ. λιρών, περίπου 28 δισ. ευρώ με την ισοτιμία των μέσων Σεπτεμβρίου 2026, με ανάπτυξη ταχύτερη από το σύνολο της εστίασης. Το ποσό αφορά όλους τους παίκτες, από αλυσίδες fast food μέχρι καφέ, όχι μόνο τα σούπερ μάρκετ. Όμως τα meal deals των σούπερ μάρκετ, σάντουιτς, σνακ και ρόφημα σε μία τιμή, έχουν γίνει από τα πιο δημοφιλή μεσημεριανά της χώρας.
Στην Ιαπωνία, η αγορά του έτοιμου φαγητού έφτασε το 2025 τα 11,7 τρισ. γιεν, περίπου 65 δισ. ευρώ με την ίδια ισοτιμία, σύμφωνα με τον Ιαπωνικό Σύνδεσμο Έτοιμων Γευμάτων. Σε αξία, είναι 50% μεγαλύτερη από ό,τι πριν από είκοσι χρόνια, με ένα μέρος της ανόδου να οφείλεται και στις υψηλότερες τιμές. Ο βασικός λόγος όμως είναι απλός: όλο και περισσότερα νοικοκυριά όπου δουλεύουν και οι δύο, άρα λιγότερος χρόνος για μαγείρεμα. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ποιος πουλάει αυτό το φαγητό. Τα σούπερ μάρκετ και τα καταστήματα ευκολίας έχουν πλέον το 60% της αγοράς, από λίγο κάτω από το μισό πριν από είκοσι χρόνια, και ο Σύνδεσμος σημειώνει ότι όλο και περισσότερα σούπερ μάρκετ μεγαλώνουν τα τμήματα έτοιμου φαγητού ή τα μεταφέρουν κοντά στην είσοδο.
Το πιο κοντινό παράδειγμα είναι η Ισπανία. Η Mercadona, η μεγαλύτερη αλυσίδα της χώρας, έστησε το 2018 ένα τμήμα έτοιμου φαγητού μέσα στα καταστήματά της, το «Listo para Comer». Το 2025, το σύνολο του έτοιμου φαγητού της, δηλαδή το «Listo para Comer» μαζί με τα έτοιμα πιάτα στο ψυγείο και στο ράφι, έφερε περίπου 3 δισ. ευρώ σε Ισπανία και Πορτογαλία, με ανάπτυξη 20%.
Και η σαλάτα; Στις ΗΠΑ, οι έτοιμες σαλάτες σε κιτ, που έχουν μέσα στη συσκευασία τα λαχανικά, τη σάλτσα, τα κρουτόν και όλα τα υπόλοιπα υλικά, έφεραν 3,3 δισ. δολάρια, περίπου 2,9 δισ. ευρώ με την ισοτιμία των μέσων Σεπτεμβρίου 2026, στους δώδεκα μήνες έως τον Φεβρουάριο του 2025, σύμφωνα με την Circana. Και συνεχίζουν να μεγαλώνουν. Είναι μια ολόκληρη σαλάτα που την ανοίγεις, την ανακατεύεις και την τρως, χωρίς να κόψεις τίποτα και χωρίς να ψάξεις τι λείπει από το ψυγείο. Ο καταναλωτής δεν αγοράζει πια υλικά για να φτιάξει σαλάτα. Αγοράζει τη σαλάτα έτοιμη.
Τα παραδείγματα δεν είναι ίδια, αλλά δείχνουν την ίδια κατεύθυνση: το έτοιμο φαγητό δεν είναι πια ένα συμπληρωματικό ράφι. Είναι η επόμενη μεγάλη μάχη του λιανεμπορίου. Και ο Σκλαβενίτης ετοιμάζεται γι’ αυτήν με τρεις κινήσεις.
Κίνηση 1: Το εργοστάσιο
Η οικογένεια Σκλαβενίτη δεν είναι καινούργια στην παραγωγή. Μέσω της Γλάρος έχει ήδη εταιρείες όπως η Baker Master στα προϊόντα ζύμης και η Meat House στο κρέας. Το έτοιμο φαγητό όμως είναι κάτι άλλο, σε άλλη κλίμακα. Στη Μαγούλα Αττικής χτίζεται ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια έτοιμου φαγητού που έχει δει η χώρα, μέσω της Αύρα Παραγωγή Γευμάτων, εταιρείας της Γλάρος. Η επένδυση φτάνει περίπου τα 100 εκατ. ευρώ, η λειτουργία τοποθετείται γύρω στο τέλος του 2026, και το εργοστάσιο σχεδιάζεται να τροφοδοτεί και την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η λογική είναι η παραγωγή να γίνεται κεντρικά, σε βιομηχανική κλίμακα, με σταθερή ποιότητα, και το φαγητό να φτάνει έτοιμο εκεί που θα πουληθεί. Για έναν όμιλο που έχτισε την ισχύ του στη λιανική, η Μαγούλα μεταφέρει πλέον σημαντικό μέρος του παιχνιδιού προς την παραγωγή.
Κίνηση 2: Τα φρέσκα και η τεχνογνωσία
Η δεύτερη κίνηση είναι η πιο πρόσφατη. Η οικογένεια Σκλαβενίτη πήρε το 49% της Eurocatering από τους δύο επενδυτές που είχε η εταιρεία, το family office της Μαριάννας Λάτση και το fund EOS Capital Partners. Ο ιδρυτής, Χρυσόστομος Μαυρόπουλος, κρατά το 51% και παραμένει στη διοίκηση, ενώ η Eurocatering θα συνεχίσει να λειτουργεί αυτόνομα, και στην εμπορική της πολιτική. Το τίμημα δεν ανακοινώθηκε.
Η Eurocatering ήταν η εταιρεία που το 2004 έφερε πρώτη στην Ελλάδα την πλυμένη και κομμένη σαλάτα σε συσκευασία, και σήμερα φτιάχνει και σαλάτες-γεύματα. Προσθέτει στην εικόνα έναν κρίκο που μέχρι σήμερα έλειπε: τεχνογνωσία στα φρέσκα συσκευασμένα λαχανικά και ένα δίκτυο συνεργασιών με Έλληνες παραγωγούς. Η μειοψηφική συμμετοχή δίνει στην οικογένεια θέση δίπλα σε μια εταιρεία που ξέρει τη δουλειά, χωρίς να αλλάξει τη διοίκηση ή τον τρόπο που λειτουργεί. Το αν θα υπάρξει συνεργασία με το εργοστάσιο της Μαγούλας είναι η προφανής επόμενη ερώτηση, αλλά συγκεκριμένο σχέδιο δεν έχει ανακοινωθεί.
Κίνηση 3: Το κατάστημα
Η τρίτη κίνηση είναι η πιο ορατή στον πελάτη. Ο όμιλος εξαγόρασε τη «Σπιτική Κουζίνα», μια γνωστή αλυσίδα με οικονομικό, σπιτικό μεσημεριανό φαγητό, και τη μετέτρεψε στη βάση ενός νέου μοντέλου: τα «Σκλαβενίτης Food to Go». Το πρώτο πιλοτικό κατάστημα άνοιξε στο Σύνταγμα τον Μάρτιο του 2026, με έτοιμα γεύματα, σαλάτες και σάντουιτς σε ατομικές συσκευασίες, και ακολούθησαν κι άλλα. Η διεθνής εμπειρία δείχνει και μια ακόμη πιθανή κατεύθυνση: περισσότερο έτοιμο φαγητό μέσα στα ίδια τα σούπερ μάρκετ. Το αν ο Σκλαβενίτης θα κινηθεί επιθετικά και προς αυτή την κατεύθυνση μένει να φανεί. Η παραγωγική δυναμικότητα που χτίζει, όμως, δημιουργεί πλέον τις προϋποθέσεις για πολύ μεγαλύτερους όγκους.
Ο μεγάλος προορισμός: το Food Hall
Παράλληλα, στον Ρέντη, ο όμιλος επενδύει σε μια διαφορετική πλευρά της ίδιας αγοράς: το φαγητό ως προορισμό. Στο πρώην εργοστάσιο της Πίτσος χτίζει το The Food Hall, έναν πολυχώρο με υπεραγορά, περίπου 20 εστιατόρια με διαφορετικές κουζίνες, χώρους εκδηλώσεων και παιδότοπους. Η λειτουργία τοποθετείται στο 2027, ο όμιλος υπολογίζει ότι θα δημιουργήσει πάνω από 1.200 νέες θέσεις εργασίας, και τον σχεδιάζει ως προορισμό για όλη την Αττική.
Η εκτίμηση είναι ότι θα υποδέχεται χιλιάδες Έλληνες κάθε μέρα, αλλά και τουρίστες, σε μια πόλη που ψάχνει όλο και περισσότερα μέρη για να φάει κανείς και να περάσει χρόνο. Εδώ το έτοιμο φαγητό παύει να είναι μόνο λύση για το γρήγορο μεσημεριανό. Γίνεται εμπειρία και λόγος να έρθεις. Αν το εργοστάσιο είναι η κουζίνα και τα Food to Go η καθημερινή πόρτα, το Food Hall είναι η βιτρίνα.
Ένα εργοστάσιο που μαγειρεύει, μια εταιρεία που ξέρει τα φρέσκα, καταστήματα που φέρνουν το φαγητό στον δρόμο του πελάτη και ένας προορισμός που το μετατρέπει σε εμπειρία. Κάθε κομμάτι μόνο του είναι μια επένδυση. Όλα μαζί είναι ένα σχέδιο. Και το σχέδιο αυτό δείχνει πού πηγαίνει το μεγαλύτερο σούπερ μάρκετ της χώρας: από το ράφι, στο πιάτο.
GOOD TO KNOW
Οι Ιάπωνες έχουν ειδική λέξη για το έτοιμο φαγητό που αγοράζεις και τρως στο σπίτι: «nakashoku», που σημαίνει κάτι σαν «το ενδιάμεσο φαγητό». Είναι η τρίτη κατηγορία ανάμεσα στο «gaishoku», το φαγητό έξω, και το «naishoku», το μαγείρεμα στο σπίτι. Τα καταστήματα 7-Eleven της Ιαπωνίας έχτισαν πάνω του ολόκληρο μοντέλο: φρέσκο φαγητό που φτιάχνεται σε εργοστάσια αφιερωμένα στο δίκτυό τους και φτάνει στα ράφια αρκετές φορές την ημέρα.
