Με αφορμή τις συζητήσεις που γίνονται εδώ και καιρό για τους εξοπλισμούς χωρών σε Ανατολική Μεσόγειο, Μέση Ανατολή, και φυσικά της Ελλάδας και της Τουρκίας. Κεντρικό θέμα δε, είναι αυτό για το αν η Τουρκία μπορεί να προμηθευτεί F-35.
Κατ’ αρχήν ο νόμος – ο οποίος μάλιστα έχει ψηφιστεί επι πρώτης θητείας Τραμπ – είναι εντελώς απαγορευτικός αν δεν τηρηθούν συγκεκριμένα προαπαιτούμενα. Παρεμπιπτόντως σε ένα επόμενο κείμενο θα σας μιλήσω για τον πασίγνωστο Έλληνα ο οποίος έπαιξε κεντρικότατο ρόλο στο να ψηφιστεί αυτός ο νόμος… όμως ακόμα και όταν, και αν, φτάσει εκείνη η στιγμή η Τουρκία να μπορεί να προμηθευτεί F-35, υπάρχει κάτι δεδομένο και εν πολλοίς άγνωστο. Από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70 και επισήμως από το 2008, στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική υπάρχει αυτό που ονομάζεται ‘QualitativeMilitary Edge’ (QME), «ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα» του Ισραήλ.
Το 1981, ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Alexander Haig, δήλωσε γραπτώς στο Κογκρέσο: «A central aspect of US policy since the October 1973 war has been to ensure that Israel maintains a qualitative military edge». Δηλαδή το Ισραήλ πρέπει να διατηρεί σαφή στρατιωτική και τεχνολογική υπεροχή έναντι οποιουδήποτε πιθανού συνδυασμού αντιπάλων στη Μέση Ανατολή, ώστε να μπορεί να αποτρέπει ή να αντιμετωπίζει απειλές. Το QME είναι κάτι σαν δόγμα διατήρησης στρατιωτικής υπεροχής.
Η αρχή έχει βαθιές ρίζες στην ισραηλινή στρατηγική σκέψη και συνδέθηκε ιδιαίτερα με την αμερικανική πολιτική. Από το 2008, λοιπόν, οι ΗΠΑ έχουν κατοχυρώσει νομοθετικά την υποχρέωση να λαμβάνουν υπόψη το QME του Ισραήλ όταν εξετάζουν πωλήσεις όπλων σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής.
Όπως καταλαβαίνουμε, συζητήσεις που δεν λαμβάνουν υπόψη αυτό το δεδομένο είναι εγγενώς λάθος. Τώρα, τι μπορεί να αλλάξει στο μακροπρόθεσμο μέλλον σε σχέση με «ποιοτικό στρατιωτικό πλεονέκτημα» του Ισραήλ είναι άγνωστο. Προς το παρόν όμως ισχύει και είναι ΤΟ κεντρικό σημείο αναφοράς.
