Η πρώτη τελεία. Την Παρασκευή η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ απένειμε το Νόμπελ Ειρήνης στη Νοτιοαφρικανή δικαστή Νάβι Πιλάι, πρώην Ύπατη Αρμοστή του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, «για την προώθηση της ειρήνης και του διεθνούς δικαίου». Το ίδιο βράδυ, σε προεκλογική συγκέντρωση, ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι το βραβείο έπρεπε να το πάρουν «οι Ηνωμένες Πολιτείες, εκπροσωπούμενες από εμένα». Είπε ότι του αναλογούσαν οκτώ βραβεία για οκτώ πολέμους που λέει ότι σταμάτησε, ότι η απόφαση είναι «ανεξίτηλο στίγμα» για τη Νορβηγία, και πρόσθεσε: «Δεν θα το ξεχάσουμε, Νορβηγία».
Η δεύτερη τελεία. Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του βραβείου, η αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε νέες κυρώσεις στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, το δικαστήριο όπου η Πιλάι είχε υπηρετήσει ως δικαστής.
Η γραμμή. Την ίδια μέρα συγκρούστηκαν δύο αντιλήψεις για την ειρήνη. Η μία τη βλέπει ως συμφωνίες που κλείνει ο ισχυρός, και ζητά αναγνώριση για αυτές. Η άλλη τη βλέπει ως κανόνες που δεσμεύουν και τους ισχυρούς. Η Επιτροπή επέλεξε τη δεύτερη. Η απάντηση της Ουάσιγκτον ήταν μια απειλή προς μια χώρα και κυρώσεις σε έναν θεσμό. Κι όμως, η Επιτροπή Νόμπελ δεν είναι η νορβηγική κυβέρνηση: τα μέλη της τα ορίζει η Βουλή και αποφασίζει ανεξάρτητα.
Η άλλη ανάγνωση. Οι υποστηρικτές του Τραμπ υποστηρίζουν ότι η διπλωματία του έφερε αποτελέσματα και ότι η Επιτροπή βάζει την πολιτική πάνω από την ειρήνη. Οι ΗΠΑ, και όχι μόνο επί Τραμπ, δεν έχουν αποδεχθεί ποτέ τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, που κατά την άποψή τους παραβιάζει την κυριαρχία των κρατών.
Η σκέψη που μένει. Η αξία ενός βραβείου βρίσκεται ακριβώς στο ότι δεν μπορεί να το απαιτήσει κανείς. Τέσσερις Αμερικανοί πρόεδροι το έχουν πάρει, και κανείς δεν το είχε ζητήσει. Όταν ο πρόεδρος της ισχυρότερης χώρας του κόσμου το διεκδικεί δημόσια, και απειλεί όταν δεν το παίρνει, τι αποκαλύπτει αυτό: ότι το βραβείο έχασε την αξία του, ή ότι στην ισχύ δεν αρκεί πια να είναι ισχυρή, θέλει και να επιβραβεύεται;
