Η πρώτη τελεία. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει βάλει μια πολιτική ημερομηνία πάνω στον στρατιωτικό χάρτη: πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, οι ΗΠΑ δεν θα επιτεθούν στο Ιράν. Έχει προβλέψει επίσης ότι ο πόλεμος θα τελειώσει λίγο μετά τις εκλογές και ότι τότε οι τιμές του πετρελαίου θα υποχωρήσουν. Είναι μια ασυνήθιστα ευθεία σύνδεση της ενεργειακής κρίσης με τον εκλογικό χρόνο. Μέχρι τότε, οι Αμερικανοί πληρώνουν ακριβότερα τη βενζίνη και το diesel, και αυτό ήδη ακούγεται στην προεκλογική μάχη.
Η δεύτερη τελεία. Την ίδια ώρα, η ένταση στο Στενό του Ορμούζ μεγαλώνει. Οι ιρανικές επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια και εμπορικά πλοία έχουν πυκνώσει τις τελευταίες εβδομάδες, ενώ οι ΗΠΑ διατηρούν τον αποκλεισμό των ιρανικών εξαγωγών. Η εμπορική κίνηση στο Στενό παραμένει χαμηλότερα από τα προπολεμικά επίπεδα και το Brent κινείται ξανά πάνω από τα 100 δολάρια.
Η γραμμή. Και οι δύο πλευρές κοιτούν το ίδιο ημερολόγιο. Η μία δεσμεύεται να μην επιτεθεί πριν από την κάλπη. Η άλλη γνωρίζει ότι κάθε νέα ένταση πριν από την κάλπη μεταφράζεται σε μεγαλύτερο οικονομικό και πολιτικό κόστος για την Ουάσιγκτον. Έτσι, μια εκλογική ημερομηνία σε μία χώρα γίνεται μεταβλητή για την ενέργεια όλου του κόσμου και για το κόστος που πληρώνουν νοικοκυριά και επιχειρήσεις που δεν ψηφίζουν σε αυτές τις εκλογές.
Η άλλη ανάγνωση. Το εκλογικό ημερολόγιο επηρεάζει τις αποφάσεις, αλλά δεν αρκεί για να εξηγήσει τη σύγκρουση. Οι στρατιωτικοί στόχοι, οι όροι μιας συμφωνίας και η ασφάλεια της ναυσιπλοΐας θα παραμείνουν στο τραπέζι και μετά τις 3 Νοεμβρίου. Η κάλπη μπορεί να αλλάξει τον ρυθμό, όχι τις αιτίες της σύγκρουσης.
Η σκέψη που μένει. Για την Ελλάδα, με το μεγάλο βάρος της ελληνόκτητης ναυτιλίας, κάθε αναταραχή στα Στενά του Ορμούζ αφορά άμεσα τα πλοία, τα ασφάλιστρα και τα πληρώματα. Λίγο αργότερα φαίνεται και στην αντλία. Όταν ο χρόνος ενός πολέμου μετριέται σε εκλογικούς κύκλους, ποιος αποφασίζει τελικά πότε τελειώνει: οι στρατηγοί, οι ψηφοφόροι ή η τιμή του βαρελιού;
