THE BULLET POINT "PREVIEW"
Σχεδόν ένας στους τρεις ψηφοφόρους του Τραμπ του 2024 αποδοκίμαζε πλέον την προεδρία του, λίγες εβδομάδες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές.
Αυτό που τους έκανε να φύγουν ήταν η οικονομική ζημιά. Δεν ήταν πολιτική αφύπνιση, και γι’ αυτό είναι έτοιμοι για τον επόμενο λαϊκιστή.
Οι Δημοκρατικοί δεν πρέπει να ξαναπέσουν στην παγίδα της woke υπερβολής. Μαζί με την οικονομία, βοήθησε κι αυτή να έρθει ο τραμπισμός.
Κοιτώντας το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να μην ξεγελιόμαστε και “to make obvious the obvious”. Σχεδόν 30% αυτών που τον ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές του 2024 δεν τον ψήφισαν τώρα, και οι περισσότεροι ψήφισαν τους Δημοκρατικούς.
Δηλαδή, αυτοί ήταν κάποιοι οι οποίοι μόλις πριν δυο χρόνια ψήφισαν τον Τράμπ για δεύτερη φορά – και αυτό έχει τεράστια σημασία. Για να μην ξεγελιόμαστε, λοιπόν, και “to make obvious the obvious”, αυτοί δεν έπαψαν να είναι συνομοσιολόγοι, να αμφισβητούν τους δημοκρατικούς θεσμούς να είναι λάτρεις του λαϊκισμού κλπ. κλπ. Δεν άλλαξαν μυαλά, απλώς άδειασε το πορτοφόλι τους.
Σύμφωνα με έρευνα του Pew Research Center, τον Οκτώβριο του 2026, το 31% όσων ψήφισαν τον Τράμπ το 2024 αποδοκίμαζε πλέον την προεδρική του θητεία.
Αυτοί δεν καταψήφισαν τον Ντόναλντ Τράμπ επειδή ξαναείδαν τις πολιτικές, κοινωνικές και ηθικές του θέσεις και μετάνιωσαν γι΄αυτές. Δεν μετάνιωσαν για τις ιδέες του. Μετάνιωσαν για τον λογαριασμό. Ένας λογαριασμός ο οποίος δεν περίμεναν, εντελώς βλακωδώς μερικοί, να φτάσει και σε αυτούς. Για παράδειγμα, οι ισπανόφωνοι που τον ψήφισαν το 2024 ήξεραν τις θέσεις του για τους μετανάστες, παράνομους ή ημι-παράνομους που περιμένουν ακόμα τα χαρτιά τους αν και ζουν χρόνια στις ΗΠΑ. Το 2024, λοιπόν, αυτοί ψήφισαν και εναντίον των μεταναστών, αλλά των άλλων μεταναστών, όπως νόμιζαν. Και γενικά ψήφισαν «Όταν ο λαϊκισμός φτάνει στο πορτοφόλι»
Όταν ένας ψηφοφόρος εγκαταλείπει έναν πολιτικό όπως ο Τραμπ απλά επειδή ζημιώθηκε οικονομικά, δεν πρόκειται για πολιτική αφύπνιση, είναι απλά μια προσωπική απογοήτευση. Το επίπεδό του επιβάλλει να αναζητήσει τον επόμενο λαϊκιστή ‘Τραμπ’, ο οποίος θα τον πείσει με διαφορετικά επιχειρήματα.
Γι’ αυτό ο J D Vance, άρχισε αμέσως μετά τις ενδιάμεσες εκλογές να αλλάζει ρητορική. Θυμίζω ότι πρόκειται για τον τύπο ο οποίος στον Λευκό Οίκο πρόσβαλλε χυδαία τον Ζελένσκι, σε παγκόσμια μετάδοση, μπροστά στον Τράμπ για τα ρούχα που φορούσε, και να δείξει ότι είναι βασιλικότερος του Βασιλέως. Τώρα ο J D Vance κάνει rebranding για να ξεγελάσει – ξανακερδίσει τους ψηφοφόρους που έφυγαν από το 2024, αλλά ξέρει πολύ καλά ότι στη βάση του το κοινό αυτό παραμένει λαϊκίστικό – τραμπικό.
Από την άλλη, οι Δημοκρατικοί, θα πρέπει κατ’ αρχάς να μην ξανακάνουν το ίδιο τραγικό λάθος με την αστειότητα που λέγεται woke κουλτούρα. Ο καθένας μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται όπως ακριβώς θέλει, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου πολιτικό θέμα, Είναι απολύτως θέμα του καθενός, ως τέτοιο πρέπει να μένει, και όχι να σέρνονται οι κοινωνίες πίσω από ένα προσωπικό θέμα.
Διότι, ως γνωστόν, μαζί με την πολύ κακή οικονομική κατάσταση, και διάφορα άλλα προβλήματα επι Μπάιντεν, έπαιξε τον ρόλο της και αυτή η γελοία υπερβολή της woke κουλτούρας στο να έρθει ο Τραμπισμός.
GOOD TO KNOW
Οι Δημοκρατικοί πήραν τον έλεγχο και της Βουλής και της Γερουσίας στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Κέρδισαν ακόμη και σε περιοχές που ο Τραμπ είχε πάρει με μεγάλη διαφορά το 2024.
Στην αρχή της δεύτερης θητείας του, το 95% των ψηφοφόρων του ενέκρινε τον Τραμπ. Τον Οκτώβριο του 2026 το ποσοστό είχε πέσει στο 67%. Η μεγαλύτερη πτώση ήταν στους ισπανόφωνους και στους νέους.
Στις δημοσκοπήσεις εξόδου, περίπου οι μισοί ψηφοφόροι είπαν ότι το κόστος ζωής ήταν καθοριστικό για την ψήφο τους. Για τον πόλεμο με το Ιράν το είπε περίπου ένας στους τρεις.
Το 2024 ο Τραμπ πήρε το μεγαλύτερο ποσοστό ισπανόφωνων που έχει πάρει ποτέ Ρεπουμπλικανός υποψήφιος πρόεδρος. Το 2026 περίπου 6 στους 10 ισπανόφωνους ψήφισαν Δημοκρατικούς.
Μετά τις εκλογές ο Βανς παραδέχτηκε δημόσια ότι πολλοί που είχαν ψηφίσει Τραμπ-Βανς το 2024 ψήφισαν τώρα Δημοκρατικούς. Για την ήττα κατηγόρησε κυρίως τον πόλεμο με το Ιράν. Πήρε επίσης αποστάσεις από τις σκληρές επιχειρήσεις κατά των μεταναστών και από τη σχέση με το Ισραήλ.
