THE BULLET POINT "PREVIEW"
Το 1956 η Procter & Gamble ανέθεσε στον χημικό Φρέντερικ Μπάουρ να λύσει το πρόβλημα των σπασμένων και μπαγιάτικων πατατακίων, οδηγώντας στη δημιουργία του χαρακτηριστικού σχήματος και της κυλινδρικής συσκευασίας.
Τα Pringles κυκλοφόρησαν το 1968, εξαγοράστηκαν το 2012 από την Kellogg έναντι 2,7 δισ. δολαρίων και πέρασαν στη Mars τον Δεκέμβριο του 2025, μέσω της εξαγοράς της Kellanova.
Ο Μπάουρ ζήτησε να τοποθετηθεί μέρος της τέφρας του σε ένα κουτί Pringles, επιθυμία που εκπλήρωσαν τα παιδιά του μετά τον θάνατό του το 2008.
Κάθε κουτί Pringles ανοίγει με το χαρακτηριστικό «ποπ» και κρύβει την ίδια εικόνα: πατατάκια στοιβαγμένα το ένα μέσα στο άλλο σαν να βγήκαν από το ίδιο καλούπι. Πίσω από αυτό το κουτί βρίσκεται ο Φρέντερικ Μπάουρ (Fredric Baur), χημικός της Procter & Gamble, που σχεδίασε τη συσκευασία και το κυρτό σχήμα που κρατά τα πατατάκια ολόκληρα.
Από όλη του την καριέρα ο Φρέντερικ Μπάουρ, θεωρούσε μεγαλύτερη επιτυχία του έναν απλό χάρτινο κύλινδρο και ήταν τόσο περήφανος γι’ αυτόν, που ζήτησε να τον πάρει μαζί του ακόμα και στον… τάφο.
Τα σπασμένα πατατάκια
Η ιστορία του κουτιού ξεκινά από ένα πρόβλημα που γνώριζε κάθε καταναλωτής: μισή σακούλα αέρας και, στον πάτο, σπασμένα πατατάκια και ψίχουλα. Στα μέσα της δεκαετίας του ’50, η P&G, που είχε χτίσει την επιτυχία της σε σαπούνια και απορρυπαντικά, ήθελε να μπει και στα σνακ. Οι καταναλωτές όμως παραπονιούνταν για πατατάκια σπασμένα, λιπαρά και μπαγιάτικα.
Το 1956 η εταιρεία ανέθεσε το project που χρειαζόταν λύση στον Μπάουρ, χημικό με διδακτορικό, που είχε υπηρετήσει στο αμερικανικό Ναυτικό και είχε ήδη στο βιογραφικό του ένα στιγμιαίο παγωτό σε σκόνη, στο οποίο αρκούσε να προσθέσεις γάλα.
Το σχήμα της σέλας
Ο Μπάουρ αποφάσισε να αλλάξει το ίδιο το πατατάκι. Αντί για φέτες πατάτας, άλλες μεγάλες και άλλες μικρές, χρησιμοποίησε ζύμη από αποξηραμένη πατάτα, ώστε κάθε πατατάκι να βγαίνει ακριβώς ίδιο με το προηγούμενο.
Του έδωσε ένα κυρτό σχήμα, σαν μικρή σέλα αλόγου, που το κάνει πιο ανθεκτικό από ένα επίπεδο πατατάκι και του επιτρέπει να εφαρμόζει πάνω στο επόμενο. Όλα μαζί σχηματίζουν μια σφιχτή στοίβα χωρίς κενά, όπου κανένα δεν χτυπά στο διπλανό του.
Αφού όλα ήταν ίδια, η σακούλα περίσσευε. Ο Μπάουρ σχεδίασε έναν σωλήνα από χαρτόνι με επένδυση αλουμινίου και καπάκι που ξανακλείνει, για τον οποίο πήρε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1970. Το κουτί έγινε η ταυτότητα του προϊόντος, μαζί με τo πρόσωπο με το μουστάκι που φιγουράρει πάνω του.
Για την ιστορία, ο κύριος με το μουστάκι είναι φανταστικό πρόσωπο, γνωστό επί δεκαετίες απλώς ως Mr. P. Το μικρό όνομα Τζούλιους το επινόησαν για πλάκα δύο φοιτητές το 2006 και το πρόσθεσαν στη σελίδα των Pringles στη Wikipedia. Το όνομα διαδόθηκε και η μάρκα το κατοχύρωσε αργότερα ως εμπορικό σήμα.
Η γεύση που δεν έβγαινε
Το σχήμα και το κουτί ήταν έτοιμα, η γεύση όμως όχι. Ο Μπάουρ δοκίμαζε για χρόνια χωρίς να καταφέρει να κάνει τα πατατάκια νόστιμα, ώσπου η P&G τον μετέφερε σε άλλο έργο και το σχέδιο πάγωσε.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’60, ο ερευνητής της P&G Αλεξάντερ Λιέπα (Alexander Liepa) ξανάπιασε τη δουλειά και βελτίωσε τη γεύση τόσο, ώστε το προϊόν να μπορεί να κυκλοφορήσει. Τα πρώτα κουτιά τοποθετήθηκαν στα ράφια το 1968 στις ΗΠΑ.
Τα Pringles ταξίδεψαν στη Βρετανία το 1991 και μέσα σε 20 χρόνια πουλιόταν σε περισσότερες από 140 χώρες.
Η τελευταία επιθυμία του Μπάουρ
Ο Μπάουρ είχε πει στα παιδιά του από τη δεκαετία του ’80 ότι ήθελε να τοποθετηθεί η τέφρα του σε ένα κουτί Pringles. Ο μεγαλύτερος γιος του, ο Λάρι Μπάουρ, παραδέχθηκε αργότερα ότι στην αρχή το πήρε για αστείο.
Όταν ο Μπάουρ έφυγε από τη ζωή την άνοιξη του 2008 σε ηλικία 89 ετών, τα παιδιά του δεν ξέχασαν την υπόσχεση. Στον δρόμο για το γραφείο τελετών σταμάτησαν σε ένα κατάστημα και αγόρασαν ένα κουτί Pringles. Το κουτί με μέρος της στάχτης του θάφτηκε δίπλα σε μια τεφροδόχο, σε ένα κοιμητήριο έξω από το Σινσινάτι.
Τα νούμερα και η πώληση που ναυάγησε
Το 2011 η P&G, που απομακρυνόταν πλέον από τα τρόφιμα, συμφώνησε να πουλήσει τη μάρκα στην Diamond Foods, εταιρεία με ξηρούς καρπούς και ποπ κορν. Η συμφωνία ναυάγησε λίγους μήνες αργότερα, όταν στη Diamond ξέσπασε λογιστικό σκάνδαλο.
Τον Φεβρουάριο του 2012, η Kellogg πήρε τη θέση της Diamond δίνοντας 2,7 δισ. δολάρια σε μετρητά. Τα Pringles είχαν τότε πωλήσεις 1,5 δισ. δολαρίων και η εξαγορά έφερνε την Kellogg στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας αγοράς αλμυρών σνακ.
Σε λίγο περισσότερο από μια δεκαετία, οι πωλήσεις της μάρκας ξεπέρασαν τα 3 δισ. δολάρια. Τον Δεκέμβριο του 2025 η Kellanova, όπως είχε μετονομαστεί το κομμάτι των σνακ της Kellogg, πέρασε στη Mars αντί περίπου 36 δισ. δολαρίων.
Το κουτί στην εποχή της Mars
Υπό τη Mars, η μάρκα συνεχίζει με περιορισμένες εκδόσεις και συνεργασίες, από αλυσίδες εστίασης μέχρι ζυθοποιίες. Τον Σεπτέμβριο κυκλοφόρησαν τα Dippers, το πιο χοντρό πατατάκι στην ιστορία της, φτιαγμένο για ντιπ, ενώ από το 2024 υπάρχουν και τα Mingles, μικρά φουσκωτά σνακ σε σακούλα, την πρώτη που έβγαλε η μάρκα ύστερα από 15 χρόνια.
Αλλάζει και ο ίδιος ο κύλινδρος. Στην Ευρώπη η μάρκα επένδυσε περίπου 100 εκατ. ευρώ για να αντικαταστήσει τον μεταλλικό πάτο με χάρτινο. Το νέο κουτί είναι κατά 90% από χαρτί και μπαίνει πλέον στην ανακύκλωση του σπιτιού.
Ό,τι κι αν αλλάζει, όμως, ο πυρήνας μένει αυτός που έστησε ο Μπάουρ στο εργαστήριο της P&G: δεκάδες κομμάτια πανομοιότυπα, κουμπωμένα το ένα πάνω στο άλλο μέσα σε έναν χάρτινο σωλήνα. Η απάντηση που έδωσε τότε στα ψίχουλα του πάτου της σακούλας στηρίζει σήμερα, 70 χρόνια αργότερα, πωλήσεις που ξεπερνούν τα 3 δισ. δολάρια.
GOOD TO KNOW
Τα Pringles χρειάστηκε να δώσουν μάχη ακόμη και για το δικαίωμα να ονομάζονται πατατάκια. Επειδή δεν παρασκευάζονται από ολόκληρες φέτες πατάτας, αλλά από ζύμη με αποξηραμένη πατάτα, ο αμερικανικός FDA αμφισβήτησε από την πρώτη στιγμή την εμπορική τους ονομασία.
Το 1969 επέτρεψε τον χαρακτηρισμό «potato chips», υπό την προϋπόθεση ότι η συσκευασία θα ανέφερε ευδιάκριτα πως παρασκευάζονται από αποξηραμένες πατάτες.
Έτσι, μια καινοτομία που δημιουργήθηκε για να λύνει το πρόβλημα των σπασμένων πατατακίων κατέληξε να αμφισβητεί ακόμη και τον παραδοσιακό ορισμό τους.
