Στα καλοκαίρια του Βόλου υπάρχει μια γεύση που πολλοί αναγνωρίζουν, ενώ για αρκετούς αποτελεί σύνδεση με τις αναμνήσεις της παιδική τους ηλικίας. Είναι η γεύση από τα παγωτά «Πήλιο», μιας οικογενειακής επιχείρησης που ξεκίνησε από τα Μικρασιάτικα της Νέας Ιωνίας και έφτασε να ταυτιστεί με ένα προϊόν που έγινε σχεδόν συνώνυμο του ονόματός της, το παγωτίνι.
Η διαδρομή δεν ξεκίνησε με μηχανές, γραμμές παραγωγής και τυποποίηση των παραγόμενων προϊόντων. Όλα ξεκίνησαν κατά τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, όταν ο Στέλιος Πεπονόπουλος, γέννημα του Βόλου το 1926, μαζί με τον αδελφό του Γιώργο, μπήκαν στον κόσμο των γλυκών. Η οικογένεια είχε ρίζες στη Μικρά Ασία και είχε εγκατασταθεί στη Μαγνησία μετά την καταστροφή. Στην αρχή έκαναν παραγωγή παγωτού. Τα βασικά τους προϊόντα ήταν σάμαλι, παστέλια και γλυκίσματα της εποχής, που έφευγαν από το μικρό εργαστήριο και ταξίδευαν στις γειτονιές πάνω σε λαμαρίνες, στα χέρια παιδιών που τα πουλούσαν από δρόμο σε δρόμο.
Το πρώτο εργαστήριο της οικογένειας στη Νέα Ιωνία
Το πρώτο εργαστήριο της οικογένειας στήθηκε στη Νέα Ιωνία του Βόλου, στην οδό Προύσσης 22. Εκεί μπήκαν οι βάσεις μιας δραστηριότητας που σταδιακά θα άλλαζε μορφή. Περίπου στις αρχές της δεκαετίας του 1950, ο Στέλιος Πεπονόπουλος στράφηκε στο παγωτό. Τότε η παραγωγή δεν είχε καμία σχέση με τη σημερινή. Ο πάγος ανακατευόταν με αλάτι, τοποθετούνταν γύρω από τον κάδο με το μείγμα και έτσι το παγωτό έπηζε αργά. Από εκεί έφευγε με τρίκυκλα και ποδήλατα, μέσα σε αυτοσχέδια ψυγεία, για να φτάσει στις γειτονιές του Βόλου.
Η επόμενη φάση ήρθε όταν η παραγωγή άρχισε να αποκτά βιοτεχνικά χαρακτηριστικά. Μηχανήματα που είχαν χρησιμοποιηθεί από την ΕΒΟΛ, η οποία αποσύρθηκε από την παραγωγή παγωτού, πέρασαν στην επιχείρηση του Πεπονόπουλου και το «Πήλιο» άρχισε να οργανώνει πιο συστηματικά την παραγωγή του. Οι πρώτες γεύσεις ήταν οι κλασικές της εποχής, βανίλια και κακάο, σε χωνάκι, σε μια Ελλάδα όπου το παγωτό ήταν ακόμη μικρή πολυτέλεια και μεγάλη χαρά, κυρίως για τις μικρότερες ηλικίες και όχι μόνο.
Η στροφή στην τυποποίηση
Το 1967 η επιχείρηση μεταφέρθηκε από την Προύσσης στην οδό Μαιάνδρου, απέναντι από το γήπεδο «Παντελής Μαγουλάς». Η εποχή όμως άλλαζε. Γύρω στο 1970 η πώληση παγωτού από πλανόδιους περιορίστηκε για υγειονομικούς λόγους και το «Πήλιο» υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων να περάσει στο επόμενο στάδιο, την τυποποίηση. Το παγωτό μπήκε σε συσκευασία, απέκτησε ξυλάκι, σακουλάκι, μορφή που μπορούσε πλέον να διατεθεί οργανωμένα στην αγορά.
Η ανάπτυξη συνεχίστηκε. Το 1978, με τη μεταφορά των εγκαταστάσεων στην οδό Ξάνθου στη Νεάπολη, η επιχείρηση πέρασε στο επόμενο στάδιο της λειτουργίας της. Την ίδια περίοδο μπήκαν ενεργά στη νομική μορφή της εταιρείας τα παιδιά του ιδρυτή, ο Μανώλης, ο Δημήτρης και ο Βασίλης. Το «Πήλιο» άρχισε να διαθέτει τυποποιημένα παγωτά σε περίπτερα, σε ξυλάκια, καθώς και πυραύλους, γρανίτες, οικογενειακές συσκευασίες, σάντουιτς παγωτού.
Το 1996 έλαβε χώρα μία ακόμα κίνηση, καθώς το παγωτίνι μπήκε στο επίκεντρο. Η ιδέα ήταν όλα τα μεγάλα παγωτά να γίνουν μικρές μπουκιές, να πωλούνται με το κιλό και να μπορούν να προσφέρονται σαν κέρασμα. Ξυλάκι, χωνάκι και άλλες μορφές παγωτού ξεκίνησαν να παράγονται σε μικρό μέγεθος, πρακτικό και εύκολο στη χρήση, ώστε να τρώγονται χωρίς να λερώνουν τα χέρια. Κάπως έτσι, το «Πήλιο» άνοιξε έναν νέο δρόμο στην αγορά και έκανε το παγωτίνι σήμα κατατεθέν του.
Σήμερα η εταιρεία έχει αφοσιωθεί σε αυτό το προϊόν, διαθέτοντας δεκάδες κωδικούς, ενώ παράλληλα συνεχίζει με τούρτες παγωτού και συσκευασίες κιλού. Η φήμη της έχει ξεπεράσει τη Μαγνησία, με τα προϊόντα της να βρίσκονται σε όλη την Ελλάδα και στην Κύπρο.
Για την τρίτη γενιά της οικογένειας, την οποία εκπροσωπεί σήμερα ο Στέλιος Πεπονόπουλος, η σχέση με το παγωτό ήταν σχεδόν βιωματική από τα πρώτα παιδικά χρόνια. Μεγαλώνοντας δίπλα στις εγκαταστάσεις, η εικόνα του παγωτού να βγαίνει από τη μηχανή δεν ήταν απλώς ανάμνηση, αλλά μέρος της καθημερινότητας. Από τον παππού που ξεκίνησε με γλυκά στις γειτονιές του Βόλου μέχρι τη σημερινή εταιρεία που έχει χτίσει πανελλαδική παρουσία, τα παγωτά «Πήλιο» κουβαλούν μια ιστορία οικογένειας, επιμονής και προσαρμογής.
